Η στρατιωτική επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία επανέφερε πολλά συμπεράσματα από όσα ήδη γνωρίζουμε αλλά η πολιτική ηγεσία στον τόπο μας (πλην του ΕΛΑΜ), και οι εκάστοτε κυβερνήσεις εδώ, αρνούνται να έχουν ως προτεραιότητα τους. Ποια είναι αυτή; Να είμαστε διεκδικητικοί και να μην είμαστε μειωμένων Εθνικών αντιστάσεων!  

Πρωτίστως είδαμε την αδύναμη και ανίκανη – διαλυμένη Ευρώπη της δήθεν αλληλεγγύης να μην μπορεί – να μην θέλει να αντιδράσει. Τόσο αυτή, όσο και οι Η.Π.Α και ο Ο.Η.Ε, αποφάσισαν επιβολή κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας.

Κάτι τέτοιο δεν έκαναν ποτέ σε βάρος της Τουρκίας που εισέβαλε στην Κύπρο το 1974 και έκτοτε κατέχει την μισή μας Πατρίδα.

Τραγικότερο είναι το γεγονός ότι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον ΟΗΕ (Οργανισμό Ηττημένων και όχι Ηνωμένων Εθνών), αναμένει η μαρτυρική Κύπρος να βρει το «δίκαιο» της. Δεν θα το βρει. Άστε που δεν απαιτούν, δεν ξέρουν και το «ορθό δίκαιο» : την αποχώρηση δηλαδή των κατοχικών στρατευμάτων της Τουρκίας από την Κύπρο και τον τερματισμό «συζήτησης» φιλοτουρκικής λύσης ομοσπονδίας! Και δυστυχώς μιλώ για την δική μας πλευρά. Τις δικές μας ευθύνες και όχι των ξένων…

Το παράδειγμα της Ουκρανίας (που είναι το πιο πρόσφατο γιατί υπήρξαν κι άλλα στο παρελθόν), αποδεικνύει και επιβεβαιώνει αυτό που το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ) λέει εδώ και πολλά χρόνια: Αν δεν διεκδικήσουμε μόνοι μας, αν δεν φροντίσουμε να αποκτήσει η Εθνική Φρουρά περισσότερη αποτρεπτική ικανότητα, αν δεν τεθεί και πάλι σε ισχύ το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου Ελλάδος – Κύπρου και κυρίως αν δεν πάψουμε να διακατεχόμαστε από ηττοπάθεια και ωχαδελφισμό, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν θα ενδιαφερθεί για εμάς.

Απαράδεκτη δε η ανακοίνωση του Υπουργείο Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας που ενώ θα έπρεπε να αναδείκνυε πρώτο θέμα το Κυπριακό και την Τουρκική εισβολή του 1974, ανέφερε προκλητικά μεταξύ άλλων ότι «είχαμε αποφύγει από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στρατιωτικές επιχειρήσεις εντός της Ευρώπης»! Ας θυμίσει κάποιος στο Υπουργείο «μας» ότι η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο και κατέχει την μισή μας Πατρίδα από το ’74. Τέτοιους φωστήρες που έχουμε, είναι για να διερωτάσαι μερικές φορές πως θα βρούμε το δίκαιο μας και τι χειρισμούς κάνουν όλοι αυτοί για το συμφέρον της δύσμοιρης Κύπρου… Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτοί, είναι και οι Αρχηγοί των κομμάτων (πλην του ΕΛΑΜ) που έχουν χάσει εδώ και χρόνια την Εθνική τους ταυτότητα και τον Εθνικό τους προσανατολισμό! Όλα στον βωμό της καρέκλας, της συνεργασίας για να είναι συγκυβέρνηση, γλείφοντας και έρποντας, θυσιάζοντας το Εθνικό συμφέρον και χαϊδεύοντας τα αυτιά όσων ξένων και ισχυρών, που ποτέ δεν μας συμπαραστάθηκαν και από τους οποίους ποτέ δεν είδαμε κανένα καλό.

Κρίμα σίγουρα οι αθώοι, θύματα οποιασδήποτε στρατιωτικής επίθεσης και πολεμικής σύρραξης ή εισβολής. Η εισβολή στην Ουκρανία δίνει, όπως έχουμε ξαναπεί, πολλά μαθήματα: ότι το δίκαιο είναι η δύναμη κάθε κράτους να υπερασπίζεται την ελευθερία του, την ανεξαρτησία, την Εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητά του. Αυτές στηρίζονται μόνο σε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και αμυντικές – στρατιωτικές συνεργασίες. Την κρίσιμη στιγμή, κάθε κράτος είναι μόνο του. Δεν υπάρχουν φίλοι παρά μόνο συμφέροντα. Δεν μάθαμε ακόμα; Η «διπλωματία» σε τέτοιες καταστάσεις πάντα αποτυγχάνει.

Καιρός, έστω και καθυστερημένα, για ανασυγκρότηση και επανακαθορισμό στόχων, συμμάχων και προτεραιοτήτων: επανασχεδιασμός και στρατηγική, ποιοι μας ωφελούν και ποιοι μας βλάπτουν και ας αφήσουμε τα παραμύθια περί παγκοσμιοποίησης, επικέντρωση στα Εθνικά και κρατικά μας συμφέροντα! Αν δεν το πράξουμε, απλά κάποια στιγμή, θα θρηνήσουμε επί ερειπίων… Τι δεν καταλαβαίνουν; Οδηγούν τον λαό με την στάση, τις επιλογές, την νοοτροπία, τα λάθη και την έλλειψη οράματος, σαν πρόβατα σε σφαγή!

Δημήτρης Σούγλης

Διευθυντής Γραφείου Τύπου Ε.ΛΑ.Μ