Το να αρνείσαι τα θύματα του κομμουνισμού, που πρώτος αναγνώρισε ο Νικήτα Χρουτσόφ το 1956, δεν σε κάνει καλό κομμουνιστή…..

Το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ του οποίου ο Πρόεδρος κάθε μέρα κατηγορεί το ΕΛΑΜ και τον Πρόεδρο του για δήθεν σχέσεις που είχε με την Χρυσή Αυγή, κάνει καλά να κοιτάξει στον καθρέφτη τον εαυτό του και να σωπάσει επιτέλους.

Μιλούν για Ναζισμό αυτοί που μοίρασαν μαζί με τους πραγματικούς Ναζί την Πολωνία στη μέση και κατέσφαξαν τον μισό πλανήτη.

Αλλά βλέπετε, ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα των κομμουνιστών είναι τα εγκλήματα που διέπραξαν και διαπράττουν κατά της Ελευθερίας του Λόγου και της Λογικής….

«Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπρος σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο. Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!»

Μέσα σε αυτή τη φράση, η οποία είναι ο επίλογος στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο των Μαρξ και Έγκελς, εμπερικλείεται η ουσία της ανάγκης για κοινή στρατηγική και δράση για τους εργάτες, σε όποια χώρα και εάν διαμένουν. Σε αυτά τα πλαίσια καθορίστηκε και η ανάγκη δημιουργίας κάποιου συντονιστικού σώματος των εργατών, δημιουργώντας έτσι, με τη συμβολή του Μαρξ, την Α’ Διεθνή ένωση εργατών το 1864. Όμως η επανάσταση αντί να γίνει στην καπιταλιστική Δύση όπως προέβλεψε ο Μάρξ έγινε τελικά στην σοβιετική Ρωσία.

Τα εγκλήματα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, μετά το πραξικόπημα των μπολσεβίκων τον Οκτώβριο του 1917, των ανάλογων πραξικοπημάτων της αριστεράς σε όλη την γη που συνέβαλαν στην κατάληψη της εξουσίας, την επιβολή και την διαιώνιση των κομμουνιστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων από το 1917 συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Είναι αυτό το σύστημα το οποί κατέρρευσε στην Ρωσία αλλά υπάρχει στην Κίνα και διάφορες άλλες χώρες που υποστηρίζει το ΑΚΕΛ.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας με τα εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα του Μεγάλου Άλματος και της Πολιτιστικής Επανάστασης από την κρατική τρομοκρατία και την πείνα έως την κατασκευή και εξαγωγή ιών τις τελευταίες δεκαετίες σε όλο τον κόσμο φαίνεται να γοητεύουν το ΑΚΕΛ.

Σύμφωνα με την προβληματική του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν τα συστατικά επαναλαμβανόμενα στοιχεία του Κομμουνιστικού Ολοκληρωτισμού είναι τα ακόλουθα:

  • Η δολοφονική Ιδεολογία και τα Εγκλήματα των γκάνγκστερ της Ιστορίας – Μαρξ, Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Μάο, ΠόλΠότ, Σούνγκ,,Μεγκίστου Χαιλέ Μαριάμ, Χότζα, Κάστρο, Ορτέγκα, Τσάβες, Μαδούρο και των επιγόνων τους.
  • Η ολοκληρωτική Δομή, ο μηχανισμός και η λειτουργία των κομμουνιστικών κομμάτων, των ηγετών και των στελεχών του.
  • Το ταξικό μίσος και οι διακρίσεις, ο φθόνος, η «Υγιής» Ιδεολογική, Κοινωνική καταγωγή.
  • Οι γενοκτονίες με ταξικό και εθνικό χαρακτήρα – ο διωγμός των Ποντίων στην Σοβιετική Ένωση, των Βορειοηπειρωτών στην Αλβανία, την μεταφορά των Ελλήνων κομμουνιστών με τα πόδια από την Γιουγκοσλαβία στο Ουζμπεκιστάν από τον γνωστό δρόμο του μεταξιού, τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, εξόντωσης και θανάτου, τα γκουλάγκ για τους εχθρούς του λαού και του καθεστώτος.
  • Η Πολιτιστική γενοκτονία, η κομματική αργκό και η ξύλινη γλώσσα, οι ανατινάξεις και κατεδαφίσεις ναών της εκκλησίας και μνημείων, το κλείσιμο των βιβλιοθηκών, και η ρίψη βιβλίων στη φωτιά.
  • Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, της ιδιωτικής ζωής και του ελεύθερου χρόνου, η κολεκτιβοποίηση και ο κολεκτιβισμός.
  • Η κρατική τρομοκρατία, η εξαφάνιση του ατόμου και του ανθρώπινου προσώπου.
  • Η πείνα,
  • Ο νεοβάρβαρος αθεϊσμός ο αντισημιτισμός, το ψεύδος, η προπαγάνδα, η λογοκρισία.
  • Η θεοποίηση της Μαρξιστικής-Λενινιστικής-Μαοϊκής Ιδεολογίας και του κομμουνιστικού κόμματος
  • Η λατρεία και η προσκύνηση των συμβόλων του, των ζώντων Γενικών Γραμματέων και των ταριχευμένων πτωμάτων τους στα κομματικά μαυσωλεία.
  • Η μυστική αστυνομία, ο χαφιεδισμός και οι καταδότες
  • Ο αμοραλισμός, το παράλογο και η διαφθορά.
  • Η καταστολή και η φυλάκιση των διαφωνούντων στα ψυχιατρεία όταν αμφισβητούν την μια και μοναδική αλήθεια της Ιδεολογίας-Δόγματος του κόμματος.

Όλη η πεζογραφία του Αλεξάντερ Σολζενίτσιν μέσα από τα βιβλία του «Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς», «Αρχιπέλαγος γκουλάγκ», «Κόκκινος Κύκλος», « Πτέρυγα των καρκινοπαθών κ.α., αποκαλύπτει τον τρόμο και  την φρίκη της πιο ολοκληρωτικής εγκληματικής ιδεολογίας και εξουσίας στην ιστορία της ανθρωπότητας με εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρούς σε όλο τον κόσμο.

Εάν ο Α. Σολζενίτσιν δεν είχε γράψει το Αρχιπέλαγος γκουλάγκ και το Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς, κανένας δεν θα γνώριζε για την μεγαλύτερη Γενοκτονία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Την κομμουνιστική Γενοκτονία που δεκαετίες απόκρυβαν και αποσιωπούσαν το ΚΚΣΕ και τα αδελφά κομμουνιστικά κόμματα σε όλον τον κόσμο και πιθανόν να μην γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Όμως μετά την έκδοση των βιβλίων του Σολζενίτσιν κανένας δεν μπορεί και δεν δικαιούται να ισχυρισθεί ότι δεν γνωρίζει τι είναι και τι σημαίνει ο Κομμουνισμός.

Ο Α. Σολζενίτσιν είναι ο ένας και μοναδικός συγγραφέας και άνθρωπος στην ιστορία που μόνος του εναντιώθηκε και συγκρούστηκε με την πιο ολοκληρωτική και εγκληματική εξουσία στη γη. Στην μνήμη του  μεγαλύτερου  συγγραφέα του 20ου αιώνα και μάρτυρα των γκουλάγκ Αλεξάντερ Σολζνίτσιν, τους μάρτυρες κρατούμενους των κομμουνιστικών φυλακών, των ψυχιατρείων και των γκουλάγκ και στα εκατοντάδες εκατομμύρια θύματα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού σε όλη την οικουμένη, αποτείνουμε φόρο τιμής.

Το μεγαλύτερο από τα εγκλήματα των κομμουνιστών είναι ότι καλλιέργησαν το παραμυθάκι της «καλής αριστεράς» – «κακής δεξιάς» στον κόσμο..

Τι να θυμηθεί κάποιος και να γράψει από τα τόσα εγκλήματα του κομμουνισμού και τι να σκεφτεί για αυτούς που τους λάτρεψαν και πιστεύουν σε αυτούς ακόμα;

  1. Τις 25 Μαρτίου του 1949 όταν το Σοβιετικό καθεστώς ξεκίνησε τον βίαιο εκτοπισμό 94,000 Εσθονών, Λετονών και Λιθουανών.
  2. Τα 50 εκατομμύρια νεκρούς Κινέζους από τον Μάο.Τσε Τούνγκ.
  3. Την Κορέα, το Βιετνάμ, την Χιλή, την Γουατεμάλα, την Λιβύη, την Παλαιστίνη, την Συρία, την Αλγερία, την Υεμένη, το Αφγανιστάν, την Τσεχοσλοβακία, την Βουδαπέστη, την Ουκρανία;
  1. Τα σφαγεία των Ελασιτών στην Ελλάδα ή τα εγκλήματα των κομμουνιστών στον εμφύλιο που γινόντουσαν με το κονσερβοκούτι; Aποσπάσματα από διάφορα βιβλία που περιγράφουν την δράση των κομμουνιστών στην   Ελλάδα κατά τον εμφύλιο πόλεμο:
  1. Στιμάγκα – Παράλληλα με τη γενοκτονία του Φενεού, εκτεταμένες σφαγές από τον ΕΛΑΣ και την ΟΠΛΑ έγιναν και στην περιοχή Στιμάγκα Κορινθίας, επι του λόφου της Ευαγγελίστριας. Περιγράφεται ακόμα και περίπτωση κανιβαλισμού από τους δαιμονισμένους κομμουνιστές. Τα πτώματα βρέθηκαν διάσπαρτα στις χαράδρες και τις πλαγιές ενώ κατορθώθηκε να αναγνωριστούν πάνω από 800 θύματα, τα ονόματα των οποίων βρίσκονται στο εκεί μνημείο.
  1. Κατά την διάρκεια του Δεκεμβρίου 1944, ορδές αλητών, περιθωριακών και εγκληματιών του ΚΚΕ ξεχύθηκαν σε όλη την πρωτεύουσα ληστεύοντας, βιάζοντας και δολοφονώντας όποιον ήθελαν. Είναι οι εφιαλτικές μέρες των σφαγών με τα κονσερβοκούτια, οι κολασμένες ημέρες των μανιακών δολοφόνων όπως οι Μονέδας, Κουκούτσης, Μπουρδής, Τζογανάκης, Μακαρώνας. Στο Περιστέρι, Τουρκοβούνια, Υμηττό, Διυλιστήρια Ούλεν, Λατομεία Κοπανά, Καισαριανή, Πηραιά κ.α. διαπράχθηκαν φρικτά βασανηστήρια και ομαδικές σφαγές. Επακολούθησε ομηρία χιλιάδων ανθρώπων, από τους οποίους πέθαναν εκατοντάδες. Οι φονευθέντες υπερέβησαν τους 25,000.

Τα πιο πάνω είναι μερικά, πολύ λίγα από τα εγκλήματα των κομμουνιστών ανά το παγκόσμιο. Να συνεχίσουμε κ. Άντρο Κυπριανού; Πιο κάτω θα περιγράψουμε σε λεπτομέρεια ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα των κομμουνιστών της Σοβιετικής Ένωσης, που συνέβη  στην Πολωνία. Κάποτε διερωτώμουν γιατί οι Πολωνοί δεν θέλουν τους Ρώσους. Διέκρινα μάλιστα και κάποιο μίσος όταν μιλούσαν για αυτούς. Μέχρι που μελέτησα τι τους έκαναν οι κομμουνιστές στο δάσος του Κανίν δολοφονώντας την στρατιωτική, επιχειρηματική και πνευματική ελίτ της χώρας τους. Πώς να τους συγχωρήσουν οι νέες γενιές Πολωνών μετά από αυτό που τους έκαναν;

Ως Σφαγή του Κατίν έμεινε στην ιστορία η μαζική εκτέλεση χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών από τους κομμουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το αποτρόπαιο αυτό γεγονός συνέβη την άνοιξη του 1941, στο δάσος Κατίν κοντά στην πόλη Σμολένσκη της τότε Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρωσίας. Η ανακάλυψη της σφαγής από τα κατοχικά γερμανικά στρατεύματα, τον Απρίλιο του 1943, προκάλεσε τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της εξόριστης πολωνικής κυβέρνησης, που ήταν σύμμαχοι στον αγώνα κατά του Ναζισμού.  Οι  Σοβιετικοί επέρριψαν την ευθύνη στους Γερμανούς, αλλά η μετακομουνιστή Ρωσία παραδέχτηκε τη Σφαγή του Κατίν, με τη δημοσίευση σειράς ντοκουμέντων.

Τα γεγονότα που οδήγησαν στη Σφαγή του Κατίν άρχισαν να εκτυλίσσονται με την υπογραφή του Συμφώνου Μη Επιθέσεως μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης, γνωστού και ως Σύμφωνο Ριμπέντοπ – Μολότοφ (23 Αυγούστου 1939).

Ένα από τα μυστικά του πρωτόκολλα περιλάμβανε τον διαμελισμό της Πολωνίας μεταξύ των δύο πρόσκαιρων συμμάχων. Πράγματι η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939, στην πρώτη στρατιωτική επιχείρηση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και ακολούθησαν λίγες μέρες αργότερα οι Σοβιετικοί (17 Σεπτεμβρίου 1939), με την κατάληψη εδαφών της χώρας ανατολικά της Γραμμής Κώρζον.

Οι Σοβιετικοί συνέλαβαν χιλιάδες Πολωνούς – στρατιωτικούς, αστυνομικούς και μέλη της πνευματικής και επιχειρηματικής ελίτ- τους οποίους έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά την εισβολή της Γερμανίας στην Σοβιετική Ένωση, τον Ιούνιο του 1941, η Πολωνική εξόριστη κυβέρνηση (με έδρα το Λονδίνο)  συμφώνησε με τους Σοβιετικούς να συνεργαστούν κατά της Γερμανίας και στις 30 Ιουλίου 1941, άρχισε να σχηματίζεται μία πολωνική στρατιά στο σοβιετικό έδαφος. Καμιά συμφωνία ωστόσο δεν επιτεύχθηκε σχετικά με το ζήτημα των μελλοντικών πολωνο-σοβιετικών συνόρων.

Τους επόμενους μήνες ο Πολωνός στρατηγός Βλάντισλαβ Άντερς άρχισε να οργανώνει την πολωνική στρατιά. Όταν όμως ζήτησε οι 10,000-15,000 πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου να τεθούν υπό τις διαταγές του, πληροφορήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1941, ότι οι περισσότεροι από αυτούς είχαν δραπετεύσει στην Μαντζουρία. Μόνο 448 αξιωματικοί προσχώρησαν στις δυνάμεις του. Το 1942 η νεοσχηματισμένη πολωνική στρατιά μεταφέρθηκε από τη Σοβιετική Ένωση στην Μέση Ανατολή.

Η τύχη όμως των αγνοουμένων αιχμαλώτων συνέχιζε να παραμένει ένα μυστήριο. Στις 13 Απριλίου 1943 οι Γερμανοί ανακοίνωσαν ότι είχαν ανακαλύψει ομαδικούς τάφους Πολωνών αξιωματικών  (καταμετρήθηκαν 4,443 πτώματα) στο δάσος Κατίν κοντά στο Σμόλενσκ και

κατηγόρησαν τους Σοβιετικούς ως υπεύθυνους για την σφαγή. Δύο μέρες αργότερα η Σοβιετική κυβέρνηση υποστήριξε ότι οι πολωνοί αιχμάλωτοι είχαν χρησιμοποιηθεί σε κάποιο έργο που κατασκευαζόταν δυτικά του Σμόλενσκ και κατηγόρησε τον γερμανικό στρατό ότι τους σκότωσε αφού κατέλαβε την περιοχή τον Ιούλιο του 1941.

H κυβέρνηση των Ναζί χαρακτηρίζει την ομαδική εκτέλεση ως σοβιετικό έγκλημα πολέμου και υποστηρίζει ότι τη διαταγή για την πραγματοποίηση του έδωσε ο ίδιος ο Στάλιν. Οι Ναζί συγκροτούν διεθνή δωδεκαμελή επιτροπή που αποτελείται από γιατρούς, ιατροδικαστές και εγκληματολόγους – από σύμμαχες ή κατεχόμενες χώρες – για να εξετάσει τα πτώματα και να επιβεβαιώσει τους ισχυρισμούς τους, καθώς ο Γκαίμπελς αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το εύρημα για να κλονίσει την αντιχιτλερική συμμαχία.

Η Πολωνική κυβέρνηση ζήτησε από τον Ερυθρό Σταυρό να εξετάσει τους τάφους (17 Απριλίου 1943) και κάλεσε τη σοβιετική κυβέρνηση να δώσει επίσημη έκθεση για τη μοίρα των υπόλοιπων αγνοουμένων. Στις 25 Απριλίου 1943 η σοβιετική κυβέρνηση διέκοψε αιφνιδίως τις διπλωματικές σχέσεις με την πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου και εγκατέστησε δική της εξόριστη κυβέρνηση, αποτελούμενη από πολωνούς κομμουνιστές. Οι έρευνες που ακολούθησαν, τόσο από τους Γερμανούς, όσο από τον Ερυθρό Σταυρό, έδειξαν ότι η σφαγή έγινε την άνοιξη του 1940, όταν την περιοχή κατείχαν οι σοβιετικοί.

Πιστεύοντας ότι πρόκειται να τους αφήσουν ελεύθερους  – ώστε να μην υπάρχουν εντάσεις – οι μελλοθάνατοι οδηγούνταν στους τόπους εκτελέσεων με τρένο. Δεμένους πισθάγκωνα, φιμωμένους με πριονίδια, τους περίμενε μία σφαίρα στον αυχένα και ένας κοινός τάφος.

Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα του στρατοπέδου συγκέντρωσης Οστασκόφ, Ντμίτρι Τοκάρεφ, εκτελούνταν μέσα στη νύχτα σε ομάδες των 250 ατόμων, από περίπου 30 μέλη της NKVD.

Οι οικογένειες των δολοφονηθέντων εντοπίστηκαν στο Καζακστάν, χωρίς ποτέ να ενημερωθούν για την τύχη των δικών τους, ενώ καμιά σχετική απάντηση δεν δόθηκε από την Μόσχα στις ερωτήσεις της εξόριστης στο Λονδίνο πολωνικής κυβέρνησης..

Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Σφαγή του Κατίν βρισκόταν κατά περιόδους στο πεδίο της αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο ιδεολογικών στρατοπέδων. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ρωσσική κυβέρνηση και ο ίδιος ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ζητούν επισήμως μια «βαθιά συγνώμη» από τον πολωνικό λαό  (13 Απριλίου 1990) και αποκάλυψε σειρά ντοκουμέντων που αποδεικνύουν ότι η Σφαγή στο Κατίν, αλλά και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εντός της Σοβιετικής Ένωσης, είχε διατάξει το υπο τον Στάλιν Πολιτικό  Γραφείο του ΚΚΣΕ, κατόπιν εισήγησης του διαβόητου Λαβρέντι Μπέρια, αρχηγού της ΝΚVD (προδρόμου της KGB) στις 5 Μαρτίου 1940.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με έγγραφα από τα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ, Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ γνώριζαν την αλήθεια, προτίμησαν, ωστόσο να την αποσιωπήσουν , επιρρίπτοντας την ευθύνη για το έγκλημα στους Ναζί.

Το 1992 ο Μπορίς Γέλτσιν παραδίδει στον Πολωνό πρόεδρο Λέχ Βαλέσα, τρία έγγραφα που αποδεικνύουν ότι η σφαγή του Κατίν είναι έργο των Σοβιετικών: ένα υπογεγραμμένο από τον Ιωσήφ Στάλιν κείμενο του επικεφαλής της Εθνικής Ασφάλειας (NKVD) Λαβρέντι Μπέρια, με το οποίο πρότεινε την εκτάλεση 25.700 Πολωνών, ένα απόσπασμα από τη διαταγή του

Πολιτικού Γραφείου στις 5 Μαρτίου 1940 για την εκτέλεση, και τέλος ένα σημείωμα του επί κεφαλής της Κα Γκε Μπε, Σελέπιν, προς τον Νικίτα Χρουστσόφ, σχετικά με την εκτέλεση 21.857 Πολωνών και την ανάγκη καταστροφής των σχετικών εγγράφων

«Δεδομένου ότι όλοι αυτοί είναι αδιόρθωτοι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας, το NKVD της ΕΣΣΔ θεωρεί αναγκαία : Να εξεταστούν κατ’ εξαίρεση και με εφαρμογή της εσχάτης των ποινών, δια τυφεκισμού» θα γράψει ο Λαβρέντι Μπέρια, σφραγίζοντας την μοίρα τους.

Το 2000 αναγέρθηκε στο Κατίν μνημείο για τα περίπου 20.000 θύματα της σφαγής  (στρατιωτικοί και πολίτες).

Τον Απρίλιο του 2010, ο Βλαντιμίρ Πούτιν αναγνώρισε επίσημα τη σοβιετική ενοχή, ενώ με εντολή του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβιέντεφ τα ρωσικά Κρατικά Αρχεία έδωσαν στην δημοσιότητα επτά από τα σημαντικότερα έγγραφα που τεκμηριώνουν την αλήθεια για τη σφαγή του Κατίν. Λίγους μήνες αργότερα θα παραδοθούν στην πολωνική κυβέρνηση 20 τόμοι με στοιχεία για το αποτρόπαιο έγκλημα.

Το Νοέμβριο του 2010, η ρωσική Κάτω Βουλή (Δούμα) εξέδωσε ψήφισμα  – που καταψηφίστηκε από τους κομμουνιστές – με το οποίο αναγνωρίζει ότι η σφαγή στο Κατίν χιλιάδων Πολωνών στρατιωτικών από την NKVD είναι έγκλημα που διέταξε ο Ιωσήφ Στάλιν και τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΣΕ (Μολότοφ, Μικογιάν, Μπέρια, Ζντάνοφ κ.α.)

Στην απόφαση για να δοθούν τα έγγραφα αναφέρονται τα εξής:

« Τα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα, τα οποία είχαν παραμείνει επί πολλά χρόνια στα μυστικά αρχεία, αποκαλύπτουν το μέγεθος της φοβερής αυτής τραγωδίας, αλλά επιβεβαιώνουν επίσης ότι το έγκλημα του Κατίν διαπράχθηκε με προσωπική διαταγή του Στάλιν και άλλων μελών της σοβιετικής ηγεσίας…»

«Η ευθύνη για το έγκλημα αυτό καταλογίσθηκε από τη σοβιετική προπαγάνδα στους Ναζί εγκληματίες, γεγονός που προκάλεσε την οργή, την πίκρα και τη δυσπιστία του πολωνικού λαού»

«Το ρωσικό Κοινοβούλιο εκφράζει τη βαθιά του συμπάθεια προς όλα τα θύματα της αδικαιολόγητης αυτής πράξης, στις οικογένειες και τους συγγενείς τους»

Ωστόσο ο μη χαρακτηρισμός του ως γενοκτονίας ή εγκλήματος πολέμου εμπόδισε να κινηθούν από την πολωνική κυβέρνηση και τους συγγενείς των θυμάτων νομικές διαδικασίες κατά τυχόν επιζώντων υπαιτίων

Θα προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε την περιγραφή των εγκλημάτων του κομμουνισμού για να γνωρίζουν οι πολίτες αυτού του τόπου (κομμουνιστές και μη) σε τί πιστεύει και τι πρεσβεύει το ΑΚΕΛ και η ηγεσία του, οι κρυπτο-κομμουνιστές και οι συνοδοιπόροι τους στην Κύπρο. Μόνο αν μαθευτούν και δημοσιοποιηθούν τα τόσα πολλά εγκλήματα του διεθνούς κομμουνισμού θα μπορέσει ο λαός να διαλέξει ελεύθερα, καθαρά και σωστά αυτούς που θέλει να τον εκπροσωπήσουν στην Βουλή, και όχι αυτούς που το κόμμα τους θέλει να ψηφίσουν ετσιθελικά, κρύβοντας του τόσα εγκλήματα της παγκόσμιας ιστορίας που διέπραξαν οι κομμουνιστές που το ΑΚΕΛ καμαρώνει ακόμα.

Αινείας