Μετριότητα και βλακεία είναι “αδέλφια δίδυμα”. Ο βλάκας τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να καταλάβει ότι είναι βλάκας ενώ ο μέτριος γνωρίζει την μετριότητα του γιατί έρχεται συνήθως (στην Κύπρο) πρώτος βλέποντας γύρω του και κάτω από αυτόν τους πιο έξυπνους. Όχι πάντα εννοείται.

Προσωπικά αγαπώ και τους μέτριους και τους βλάκες. Ομολογώ ότι συμπαθώ λίγο περισσότερο τους βλάκες από οίκτο βέβαια. Όταν ο μέτριος όμως έχει επίγνωση της μετριότητας του και παριστάνει τον σπουδαίο αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος. Γιατί; Επειδή πολλοί μέτριοι όπως είπαμε, βρίσκονται επικεφαλής σε σημαντικότατα πόστα και μέσω αυτών των πόστων οδηγούν ένα ολόκληρο λαό και μια χώρα στο χάος…

Όταν το “πετύχουν αυτό” και δουν τα οδυνηρά αποτελέσματα στα οποία οδήγησαν ένα λαό και την χώρα τους και δεν έχουν την “συνείδηση” να αντιληφθούν το λάθος και αν μη τι άλλο να απολογηθούν και να αποσυρθούν, τότε μετατρέπονται σε βλάκες χειρίστου είδους…

Την μετριότητα την συναντάμε σε πολλά είδη.

Μετριότητα είναι ας πούμε να είσαι όπως όλοι οι άλλοι (μέτριος)  αλλά να μην διαφοροποιείσαι από τους υπόλοιπους μέτριους. Να μην προσπαθείς τουλάχιστον να γίνεις καλύτερος.

Οι μέτριοι απαρτίζουν και συγκροτούν οργανισμούς, επιχειρήσεις, άλλα οργανωμένα σύνολα ακόμα και Κυβερνήσεις. Φανταστείτε δηλαδή τι σόι διακυβέρνηση έχει ένα κράτος όταν όλοι αυτοί ευνοούνται από ένα μέτριο και αναξιοκρατικό σύστημα.

Η μετριότητα συναντάται παντού. Κάποιοι μαθητές είναι μέτριοι, κάποιοι φοιτητές είναι μέτριοι. Δικηγόροι, σύμβουλοι, είναι μέτριοι, γονείς είναι μέτριοι, δάσκαλοι είναι μέτριοι, σερβιτόροι είναι μέτριοι, πωλητές, δάσκαλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι είναι μέτριοι, ιατροί, ξενοδόχοι, μηχανικοί κλπ.

Το αντίθετο από το μέτριο, το ιδανικό που κάνει τη διαφορά, που το θεωρείς ας το πούμε “εξαιρετικό”, είναι σίγουρα σπάνιο αλλά ευτυχώς το συναντάμε. Πως το αναγνωρίζουμε; Μα είναι απλό. Αντιλαμβανόμαστε αμέσως ένα εξαιρετικό εστιατόριο για παράδειγμα, ή έναν εξαιρετικό ιατρό, δικηγόρο, πολιτικό, δημοσιογράφο κλπ. Δύσκολα γίνεται όμως ο μέτριος εξαιρετικός γιατί πρέπει να ξεφύγει από την μετριότητα και να μην καταλήξει όπως λέγαμε και πριν, βλάκας.

Βέβαια και η μετριότητα καμιά φορά καλή είναι. Δεν μπορούν όλοι να είναι εξαιρετικοί. Δεν είσαι δα και κακός. Η μετριότητα όμως, τραγικό παράδειγμα, οδήγησε σε λάθος χειρισμούς από άτομα και στο τέλος μια έκρηξη δολοφόνησε 13 ψυχές στο Μαρί!..

Υποφέρουμε οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά και γενικώς…

Λέτε να φταίει η μετριότητα ή η βλακεία; Το αφήνω στην κρίση σας.

Μήπως πρέπει να θεωρήσουμε τους εαυτούς μας βλάκες που ανεχόμαστε την μετριότητα ή μέτριους στο να αντιμετωπίσουμε την βλακεία; Έναν προβληματισμό είχα και είπα να τον μοιραστώ μαζί σας. Απλά αναλογιστείτε λίγο, πόσο αυτά που είπαμε, ταυτίζονται, συγκρίνονται ή προσομοιάζουν με την κοινωνία μας και την σημερινή ή παλαιότερη κυπριακή πραγματικότητα. Πολιτική και άλλη ή που αφορούν αποφάσεις των εκάστοτε κυβερνώντων για τους δύσμοιρους πολίτες αυτού του τόπου…

Α, να μην ξεχάσω! Οποιαδήποτε ομοιότητα η ταύτιση με πρόσωπα και καταστάσεις, παρελθόντος, παρόντος ή μέλλοντος, είναι απολύτως τυχαία…

Δημήτρης Σούγλης

Δημοσιογράφος – Διευθυντής Γραφείου Τύπου Ε.ΛΑ.Μ