Έτσι επιβίωσε ο Ελληνισμός χιλιάδες χρόνια στην Κύπρο

Πατρίδα – Θρησκεία και το παράδειγμα του Στρατηγού Μακρυγιάννη. Σύντομη ιστορική αναδρομή –  ΑΡΘΡΟ:  

«Γλυκύτερο πράγμα δεν είναι άλλο από την Πατρίδα και την Θρησκεία. Όταν δι’ αυτά, τον άνθρωπόν δεν τον τύπτει η συνείδησή του, αλλά τα δουλεύει ως τίμιος και τα προσκυνεί, είναι ο πλέον ευτυχής και πλέον πλούσιος» ανέφερε μεταξύ άλλων ο Στρατηγός Μακρυγιάννης.

Τον Ελληνισμό της Κύπρου τον μετράμε πάνω από 3000 χρόνια. Ας κάνουμε όμως μια μικρή ιστορική αναδρομή στο παρελθόν της Πατρίδας μας, αλλά και στη δυνατή πίστη που μας κρατά μέχρι σήμερα Έλληνες και Ορθόδοξους Χριστιανούς.

Το καλοκαίρι του 1570 ο τουρκικός στρατός και στόλος έφτασε στην Κύπρο και αποβιβάστηκε στην παραλία της Λάρνακας. Απ’ εκεί πέρασε στο εσωτερικό κι ύστερα από σύντομη πολιορκία, κατέλαβε τη Λευκωσία. Οι άλλες πόλεις παραδόθηκαν για ν’ αποφύγουν τις σφαγές.

Το 1878, στο συνέδριο του Βερολίνου, ύστερα από παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις και πιέσεις των Άγγλων, η Τουρκία παραχώρησε την Κύπρο στη Μεγάλη Βρετανία. Οι Τούρκοι έφυγαν και τη διακυβέρνηση της Κύπρου ανέλαβαν οι Άγγλοι.

Στα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας τους, οι Άγγλοι πλήρωναν ενοίκιο στην Τουρκία για την Κύπρο… Τα χρήματα αυτά τα εισέπρατταν από τους Κυπρίους με φορολογία. Από το 1914, όταν η Τουρκία μπήκε στον πόλεμο με το μέρος της Γερμανίας, η Αγγλία κήρυξε άκυρες τις συμφωνίες. Με τη συνθήκη της Λοζάνης (1923), η Τουρκία αναγνώρισε την προσάρτηση της Κύπρου στην Αγγλία. Το 1925 η Κύπρος ανακηρύχθηκε αποικία του αγγλικού στέμματος.

Οι Κύπριοι τότε «δέχτηκαν με χαρά τους Άγγλους», γιατί πίστευαν ότι ως «χριστιανική και δημοκρατική» χώρα η Αγγλία θα τους κυβερνούσε καλύτερα. Πίστευαν ακόμα ότι η Αγγλία θα παραχωρούσε την Κύπρο στην Ελλάδα, σύμφωνα με την επιθυμία των Ελλήνων της Κύπρου. Ο Εθνικισμός είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στην Κύπρο από τον τελευταίο αιώνα της Τουρκοκρατίας και κυριότερος στόχος στις Εθνικές βλέψεις των Κυπρίων ήταν να ενωθεί η Κύπρος με το Ελληνικό κράτος.

Οι σχέσεις των Ελλήνων της Κύπρου με την Αγγλική κυβέρνηση πολύ συχνά έφταναν σε ένταση. Κύρια αιτία προστριβών ήταν η συνεχής αρνητική στάση των Άγγλων στο αίτημα των Ελλήνων της Κύπρου για παραχώρηση πραγματικών δημοκρατικών δικαιωμάτων και για πραγματοποίηση της Εθνικής επιδίωξης των Κυπρίων να ενωθούν με την Ελλάδα. Οι Άγγλοι διευκολύνονταν στην αρνητική τους στάση για το θέμα της ένωσης, από την εξίσου αρνητική στάση της «τουρκοκυπριακής ηγεσίας».

Η Εκκλησία εξακολουθούσε να διαδραματίζει ηγετικό ρόλο, προπαντός στα Εθνικά ζητήματα. Προς την Ελλάδα ήταν προσανατολισμένη και η Μέση Εκπαίδευση, που κράτησε την ανεξαρτησία της από την αγγλική κυβέρνηση.

Η πρώτη εξέγερση των Κυπρίων εναντίον της Αγγλίας έγινε το 1931. Βασικές αιτίες ήταν η φτώχεια και η δυστυχία των Ελλήνων της Κύπρου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της βαριάς φορολογίας, μαζί με την απογοήτευση και αγανάκτηση που προκαλούσε στο λαό η αρνητική στάση της Αγγλίας στις συνταγματικές και εθνικές διεκδικήσεις τους. Οι Άγγλοι κατέπνιξαν την επανάσταση και επέβαλαν στους Έλληνες του νησιού βαριά καταπιεστικά μέτρα.

Το 1950 η Εκκλησία διοργάνωσε δημοψήφισμα, όπου η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού ψήφισε για την ΕΝΩΣΗ.

Το 1955 οι Κύπριοι, αποφασισμένοι ότι δεν μπορούσαν με ειρηνικά μέσα να πραγματοποιήσουν τους Εθνικούς τους πόθους και ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων αντιαποικιακών κινημάτων, οργάνωσαν ένοπλο αγώνα εναντίον της Αγγλίας. Του αγώνα ηγήθηκε ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής.

Οι «Τουρκοκύπριοι» δεν πήραν μέρος, χρησιμοποιήθηκαν όμως από τους Άγγλους εναντίον των Ελλήνων. Σημειώθηκαν τότε και οι πρώτες δικοινοτικές συγκρούσεις.

Το έπος του 1955 – 59 είναι ανεπανάληπτο. Είναι η πιο λαμπρή και ένδοξη σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας της Κύπρου. Ο Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ είναι μοναδικός, επειδή διεξήχθη από αγνούς και αξεπέραστους ανθρώπους και πατριώτες. Ακατάβλητη πίστη στον Θεό και στην Ελλάδα ήταν οι πανίσχυρες κινητήριες δυνάμεις, που θωράκιζαν τους αγωνιστές στις μάχες, στα βασανιστήρια ή όταν ανέβαιναν στο ικρίωμα.

«Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος…». Και όταν ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, στρατηγός Διγενής, προκήρυσσε τον αγώνα κατά των Άγγλων δυναστών, άρχιζε ως εξής: «Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολόκληρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνωμεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού».

«Εμπρός με σύμβολο τον Σταυρό μας…». Η επίκληση των Θείων δεν ήταν υπόθεση απλώς των μερικών εκατοντάδων αγωνιστών, ήταν η καταφυγή και το στήριγμα όλων σχεδόν των Ελλήνων της Κύπρου. Τα μοναστήρια της νήσου ήταν καταφύγιο αλλά και κέντρα ανεφοδιασμού των ανταρτών. Πολλοί ιερείς συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα και ήταν πρωτοστάτες. Ίσως να είναι μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία, ένας ολόκληρος λαός να επιδεικνύει τόση και τέτοια βαθιά πίστη στον Θεό και ταυτόχρονα να εμμένει αταλάντευτα στην Ένωση με την Ελλάδα.

Περάσαμε τόσα, μείναμε όμως πιστοί στα ιδανικά μας, στην Θρησκεία μας, στην σημαία μας. Αντέξαμε, κι ο λαός έμεινε πιστός στη Ρωμιοσύνη και την Ορθοδοξία. Μας κατατρέχουν και μας φθονούν γιατί δεν μπορούν να χωνέψουν πως ένα μικρό κράτος έχει τόση χάρη από το Θεό. Αυτοί μπορεί να έχουν τη δύναμη και τα όπλα, εμείς έχουμε την πίστη και την ελπίδα μας στο Θεό.

Πέρα από τους αγώνες που κάνουμε υπέρ της πατρίδας μας ας κάνουμε και την προσευχή μας όπου και αν βρισκόμαστε. Δεν εξετάζεται ο τόπος, αλλά ο τρόπος της προσευχής. Και αν είσαι έξω, κραύγαζε και λέγε «ελέησέ με», χωρίς να κινείς τα χείλη, αλλά φωνάζοντας με την ψυχή σου διότι ο Θεός μας ακούει και όταν σιωπούμε. Δεν εξετάζεται ο τόπος αλλά ο τρόπος της προσευχής.

Ο Ιερεμίας βρισκόταν μέσα σε βόρβορο και προκάλεσε την προσοχή του Θεού, ο Δανιήλ ήταν μέσα σε λάκκο λιονταριών και κέρδισε την εύνοια του Θεού, ο ληστής σταυρώθηκε και δεν τον εμπόδισε ο σταυρός, αλλά του άνοιξε τον παράδεισο, ο Ιώβ ήταν στην κοπριά και έκανε σπλαχνικό τον Θεό, ο Ιωνάς βρισκόταν στην κοιλιά του κήτους και τον άκουσε ο Θεός. Και αν είσαι σε λουτρό, να προσεύχεσαι,
και αν είσαι σε δρόμο, και αν είσαι στο κρεββάτι, όπου και αν βρίσκεσαι, να προσεύχεσαι.

Αλήθεια, οι σημερινοί πολιτικοί, τα νεοταξικά παπαγαλάκια και οι κάθε λογής ανθέλληνες και άθεοι, αντιλαμβάνονται την δύναμη της Θρησκείας; Καταλαβαίνουν ότι ένας ουσιαστικά αμόρφωτος οπλαρχηγός, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, είχε μέσα του πολύ περισσότερη σοφία απ’ όσα οι γνωστοί – άγνωστοι προσπαθούν να μας πλασάρουν για θολοκουλτούρα και ψευτοπρόοδο; Πότε επιτέλους θα αντιληφθούν ότι οι έννοιες Πατρίδα και Θρησκεία είναι αλληλένδετες και χωρίς αυτές δεν υπάρχει Ελληνισμός;

Ας διαβάσουν λοιπόν ξανά και ξανά τα Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη μπας και ξεστραβωθούν επιτέλους…

Ιωσήφ Κορφιάτης
Αναπληρωτής Επαρχιακός Λευκωσίας
Ε.ΛΑ.Μ.