Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ.) απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα την Κυριακή 19/2, ώρα 8:30 π.μ., στην Εκκλησία του Αποστόλου Λουκά στο Κολόσσι, όπου θα τελεστεί το ετήσιο Μνημόσυνο των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, Ανδρέα Ονησιφόρου και Αντώνη Πολυκάρπου. Το παρών του θα δώσει και ο βουλευτής του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.), Λίνος Παπαγιάννης.

Αντρέας Ονησιφόρου:

Ο Ανδρέας Ονησιφόρου, υιός του Χαράλαμπου και της Μαρίας από το Κολόσσι. Αποφοίτησε το Δημοτικό του χωριού του και ακολούθως από την Σχολή Μέσης Εκπαίδευσης. Στη συνέχεια εργάστηκε ως υπάλληλος στο τμήμα αρχαιοτήτων ως φύλακας στο Φρούριο Κολοσσίου. Με την έναρξη του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα 1955-59 εντάχθηκε ενεργά στις τάξεις της ΕΟΚΑ, όπου βοήθησε στην κατασκευή βομβών.

Την 13η Φεβρουαρίου 1956 υπήρξε ευρεία συμπλοκή μεταξύ των κατοίκων της κοινότητας Κολοσσίου και των αποικιακών δυνάμεων, στην προσπάθειά τους να κατεβάσουν την Ελληνική σημαία από τον ιστό του Δημοτικού Σχολείου. Οι γυναίκες του χωριού, σαν άλλες σπαρτιάτισσες, όρμησαν κατά των Άγγλων, οποίοι άρχισαν να πυροβολούν στον αέρα. Αντικρίζοντας αυτό το θέαμα, ο Ανδρέας πέταξε το σακάκι του (που είχε διακριτικά κυβερνητικού υπαλλήλου) σε ένα παρακείμενο φούρνο και όρμισε κατά των Άγγλων όπου άρχισε πετροπόλεμος. Στο πλευρό του πρωτοστατούσε η συναγωνίστριά του Ελένη Φιλίππου η οποία δέχτηκε μια σφαίρα στο πόδι.

Η μητέρα της Ελένης την πήρε αγκαλιά στην προσπάθειά της να την μεταφέρει στο νοσοκομείο, ενώ το πόδι της είχε σχεδόν κοπεί και κρεμόταν στον αέρα. Ο Αντρέας αντικρίζοντας την εικόνα αυτή, όρμησε και άρπαξε την Ελένη από τα χέρια της μητέρας της για να μεταφερθεί το συντομότερο στο νοσοκομείο. Εκείνη την στιγμή, βρετανός στρατιώτης σημάδεψε τον Ανδρέα από κοντινή απόσταση, πυροβολώντας τον στο στήθος.

Και οι δύο τραυματισμένοι μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο, όπου λίγο αργότερα ο Ανδρέας άφησε την τελευταία του πνοή. Η Κηδεία του Ανδρέα Ονησιφόρου πραγματοποιήθηκε σε κλίμα Εθνικής υπερηφάνειας στο Κολόσσι, όπου τιμήθηκε δεόντως από τους χωριανούς του.

Αντώνης Πολυκάρπου:

Ο Αντώνης Πολυκάρπου, γεννήθηκε στο Κολόσσι, όμως σε νεαρή ηλικία μετακόμισε για επαγγελματικούς λόγους στην Αμμόχωστο μαζί με την σύζυγό του και το πρώτο τους παιδί. Ο Αντώνης ήταν σπουδαίος οικογενειάρχης και πατέρας δέκα παιδιών, γαλουχώντας τα παιδιά του με τα υπέρτατα αγαθά της Ελληνοορθοδοξίας. Όταν άρχισε ο Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, πρόσφερε ολόψυχα με όλες του τις δυνάμεις, αν και ήταν είδη 40 χρονών, ενώ ο μεγαλύτερος του υιός εντάχθηκε ενεργά από την αρχή στην ΕΟΚΑ.

Στις 3 Φεβρουαρίου 1957 λυσσασμένος όχλος  τουρκοκυπρίων εξήλθε από τα τείχη της Αμμοχώστου και με μανία αναζητούσαν να χυθεί αίμα Ελλήνων. Έκαναν τυφλά χτυπήματα με τσεκούρια, λοστούς και πέτρες. Ξαφνικά επιτέθηκαν στην γυναίκα του Αντώνη και στα ανυπεράσπιστα παιδιά του, που εκείνη την στιγμή βρισκόταν μπροστά από το σπίτι τους. Ο Αντώνης, πιστός στο καθήκον, υπερασπίστηκε με τιμή την σωματική ακεραιότητα των μελών της οικογένειάς του. Οι τούρκοι με λύσσα τον χτυπούσαν σε όλο του το σώμα, με απίστευτη βαρβαρότητα και μανία. Μεταφέρθηκε αιμόφυρτος στο νοσοκομείο, όπου άφησε την τελευταία του πνοή το επόμενο πρωί.

Λόγω της ανεξέλεγκτης έντασης στην Αμμόχωστο, με τον ξεσηκωμό των τουρκοκυπρίων, η κηδεία του Αντώνη Πολυκάρπου έγινε στην γενέτειρά του, το Κολόσσι, όπου τιμήθηκε σαν πραγματικός ήρωας.

Η θυσία του Αντώνη Πολυκάρπου, υπερασπιζόμενος την οικογένειά του και την πατρίδα του, αποτελεί την πιο ηχηρή απάντηση σε κάθε επαναπροσεγγιστή και υπέρμαχο της ελληνοτουρκικής «φιλίας».