Εδώ και χρόνια ο λαός μας είναι μάρτυρας της πολιτικής διαπραγμάτευσης για εξεύρεσης λύσης του Κυπριακού, από το 1974 με την τουρκική εισβολή και μετέπειτα. Το πρόβλημα όμως για να είμαστε ιστορικά αληθής είναι από την ημέρα ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι εγγυήτριες δυνάμεις με την ανοχή των πολιτικών ηγετών εκείνης της περιόδου, επέβαλαν στην Κύπρο ένα ανεξάρτητο κράτος, το οποίο γεωγραφικά ήταν ενιαίο, αλλά συνταγματικά διέθετε ομοσπονδιακές πρόνοιες. Το 82% του Κυπριακού Ελληνισμού έχανε προνόμια και ελευθερίες οι οποίες δώθησαν στο 18% των Τουρκοκυπρίων. Από την αναλογία 82% προς το 18% οδηγηθήκαμε στην εκπροσώπηση της μειοψηφίας των Τουρκοκυπρίων με ένα ποσοστό της τάξης του 30-40%, τόσο σε νομοθετικές όσο και δικαστικές αποφάσεις επίσης. Ακόμη, αυτή η μειοψηφία είχε τούρκο αντιπρόεδρο με δικαίωμα βέτο σε όλες τις αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας, πράγμα που παρέλυε τη λειτουργία του Κράτους.

Φθάνοντας στο σήμερα, στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό και εξεύρεσης λύσης, αυτά τα οποία εφαρμόζονταν την τότε εποχή έρχονται να μας τα επιβάλουν ξανά, σε μία μορφή Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Η μόνη διαφορά; Ότι σήμερα καλούμαστε να αποδεχθούνε ότι τα εδάφη που μας κατέκτησαν με την βία των όπλων, θα είναι αυτοί οι διαχειριστές, φθάνοντας σε ένα ποσοστό των εδαφών μας τα οποία θα ανήκουν στην δική τους ομόσπονδη πολιτεία, της τάξης του 25-37%.

Πολλοί πολιτικοί αναλυτές στα διάφορα ΜΜΕ μιλάνε για το κυπριακό πρόβλημα. Όλοι τους όμως έχουν ένα κοινό, το οποίο είναι η αποδοχή λύσης σε τύπου Ομοσπονδίας. Οι μόνες τους διαφορές είναι ως προς την εσωτερική διαχείριση. Επίσης, συζητάνε για το πόσο αποδυναμωμένο θα είναι το κεντρικό κράτος, μιας και η κυπριακή δημοκρατία θα υποβαθμιστεί και το ψευδοκράτος θα αναβαθμιστεί σε συνιστώσες  πολιτείες.

Αναφορές στα ΜΜΕ γίνονται επίσης στο ότι υπάρχουν πολλά ομόσπονδα κράτη, στα οποία η ομοσπονδία εφαρμόζεται επιτυχώς. Για να λέμε όμως στο κόσμο την αλήθεια, οι ομοσπονδίες δεν γίνονται για να χωρίσουν ρατσιστικά τον λαό βάση καταγωγής και θρησκείας, αλλά λόγω της μεγάλης γεωγραφικά έκτασης μιας χώρας, για να διοικείται καλύτερα.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η Γερμανία, η οποία ιστορικά αποτελούνταν από διάφορα κρατίδια, τα οποία ενώθηκαν στη προσπάθεια τους να αποτινάξουν τον Ναπολέων Βοναπάρτη από τα γερμανικά τους εδάφη. Αυτά τα κρατίδια με την ίδρυση της γερμανικής δημοκρατίας θέλησαν να διαθέτουν μία μορφή αυτονομίας διότι ανέκαθεν την είχαν και δεν θέλησαν να την χάσουν, επίσης δεν είχαν πρόβλημα να στεγαστούν υπό τη μορφή ενός κράτους καθώς αποτελούν ένα εθνικά ομοιογενή πληθυσμό.

Περνώντας στο Βέλγιο το οποίο αποτελεί μία μορφή δημιουργίας ομοσπονδίας για αποτροπή της απόσχισης (Βέλγιο, 1830, η ομοσπονδία ως διέξοδος στις διαφωνίες μεταξύ Βαλλονίας και Φλάνδρας). Αυτό το ομόσπονδο κρατίδιο αποτελεί δηλαδή ενός τύπου ομοσπονδίας για τις θρησκευτικές διαφορές των κατοίκων της. Μέχρι σήμερα όμως το Βέλγιο αντιμετωπίζει διάφορα λειτουργικά προβλήματα λόγω των εθνοτήτων και θρησκευτικών διαφορών.

Συμπεραίνοντας, ομοσπονδίες υπάρχουν σε μεγάλα γεωγραφικά κράτη για την καλύτερη λειτουργία των πολιτειών τους (ΗΠΑ-ΡΩΣΙΑ). Επίσης, σε διάφορα κράτη που ιστορικά διάφορες περιοχές τους είχαν μία αυτονομία διότι ήταν  βασίλεια. Όσα όμως κράτη αντιμετωπίζουν εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές με μια ομοσπονδία αντιμετωπίζουν σήμερα δυσλειτουργίες στο τρόπο λειτουργίας του κράτους τους.

Περνώντας στη Κύπρο μας με μία μορφή λύσης τύπου ΔΔΟ νομιμοποιούμε την κατοχή, καθώς τα εδάφη που μας κατέκτησαν με τη βία θα τα διαχειρίζονται αυτοί οι ίδιοι. Αυτό ιστορικά δεν συνέβηκε  σε κανένα ομόσπονδο μέχρι σήμερα κράτος.  Επίσης, τώρα γίνονται αναφορές για αποκεντρωμένη ομοσπονδία. Αυτό θα ενισχύσει την τουρκοκυπριακή κοινότητα με περισσότερες εξουσίες και σχετικά περισσότερη αυτονομία. Μέσω της αποκεντρωμένης ομοσπονδίας επίσης η συνομοσπονδίας, η εξουσία  του τουρκοκυπριακού κρατιδίου συνταγματικά δεν θα μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί η να χάσει τις οποιεσδήποτε εξουσίες θα αποκτήσει. Με απλά λόγια, εάν αποδεχτούμε την λύση του κυπριακού που μας παρουσιάζουν, όχι μόνο θα νομιμοποιήσουμε την κατοχή και τις εξουσίες που θα πάρουν οι κατακτητές, αλλά επίσης δεν θα υπάρχει γυρισμός. Αυτό διότι όλα όσα θα τους δώσουμε θα έχουν πλέον συνταγματικά κατοχυρωμένη υπόσταση.

Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα δεν μας παρουσιάζουν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Οι όποιες τους διαφορές είναι απλός μία τροφή για κατανάλωση και για διαιώνιση της εξουσίας τους και των ψήφων που έχουν. Μοναδική φωνή που αντιτίθεται  στα αντεθνικά σχέδια τους αποτελεί το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο. Καμία λύση  την οποία μας παρουσιάζουν δεν αποτελεί λύση, αλλά αποτελεί ένα οδυνηρό συμβιβασμό και μία εθνική τραγωδία με πολλές επιπτώσεις για το μέλλον. Εμείς δεν αλλάξαμε  απόψεις και θέσεις για προεκλογικούς σκοπούς, όπως έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν τα διάφορα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου.

Η μόνη λύση είναι αυτή που από την πρώτη στιγμή καταθέσαμε, δηλαδή η λύση υπό τη μορφή του  Ενιαίου Κράτους, όχι μόνο γεωγραφικά, επιστρέφοντας στο κράτος του 1960, αλλά και με θεσμοθετημένες δομές, όντας η πραγματική πλειοψηφία ο κυπριακός ελληνισμός.

Ως Έλληνες Εθνικιστές, απαιτούμε την απελευθέρωση της πατρίδας μας από τα τουρκικά στρατεύματα του βάρβαρου κατακτητή. Την τοποθέτηση του κυπριακού στην ορθή του βάση ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, και ΟΧΙ ως δικοινοτική διαφορά όπως την παρουσιάζουν οι πολιτικοί μας ηγέτες τόσα χρόνια. Αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι μας πριν είναι πολύ αργά, καθώς η πολιτική ηγεσία συνεχίζει την υποχωρητικότητα στο κυπριακό, βάζοντας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την αποκεντρωμένη ομοσπονδία.

Μοναδική και βιώσιμη λύση για τον κυπριακό ελληνισμό αποτελεί το ενιαίο κράτος. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι. Αυτό θα συμβεί όταν στην εξουσία έρθει μία πραγματικά Εθνική Κυβέρνηση, όπου θα διεκδικήσει τα δίκαια του λαού της και του ελληνισμού αυτού του νησιού. Όταν μία πραγματικά Εθνική Κυβέρνηση δεν θα συνεχίζει την πολιτική της υποχωρητικότητας, αλλά θα στραφεί στην πολιτική της διεκδίκησης. Όταν αυτή η κυβέρνηση θα αποτελείται από ανθρώπους με αξίες και ιδανικά που απορρέουν από την αγάπη για την πατρίδα και του έθνους των Ελλήνων, και όχι από μικροπολιτικά συμφέροντα ή από συμφέροντα ξένων δυνάμεων.

‘’Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την ακαρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.’’

Παναγιώτης Ευριπίδου
Μέτωπο Νεολαίας
Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)