«Έτσι επιχείρησα το μεγάλο άλμα, κατά τινας προς ανόητον εγχείρημα, κατ’ εμέ όμως προς εκπλήρωσιν επιβεβλημένου καθήκοντος με την πίστιν ότι θα επιτύχω. Το ημερολόγιον μου το έκλεισα με αυτήν την φράσιν. «Ο Θεός βοηθός… Αναχωρώ με πίστιν και θάρρος… Θα επιτύχω!»»
Διγενής

Ο Γεώργιος Γρίβας, πλήρως συνειδητοποιημένος για το δύσκολο έργο το οποίο αναλάμβανε, με αποφασιστικότητα και απόλυτη πίστη στο σκοπό του Αγώνα, προχώρησε στην υλοποίηση του οράματος του: την Ένωση της ιδιαίτερης του πατρίδος με την Ελλάδα. Ένα εγχείρημα το οποίο έμελε να συνεπάρει τη νιότη του Ελληνισμού και να τη δαφνοστεφανώσει κατατάσσοντας την με απαράμιλλη δόξα στις λαμπρότερες σελίδες της Ιστορίας του Έθνους μας.

Ήταν η δεκάτη Νοεμβρίου 1954, βράδυ στις ακτές της Χλώρακας στη Πάφο. Ο Διγενής κατέφθανε και μαζί του, οι ελπίδες του Ελληνισμού της Κύπρου για Λευτεριά. Όπως ο ίδιος αναφέρει στο ημερολόγιο του: «καιρός τρικυμιώδης, υπεφέραμεν πολύ. Περί την 22.00 ώραν αφίχθημεν εις τον προκαθορισθεντα χώρον αποβιβάσεως, όπου συνηντήσαμεν τους αναμένοντας ημάς, οίτινες μας οδήγησαν εις χωρίον Χλώρακας και κατελύσαμεν εις οικίαν Αζίνα Νικολάου».

Το μέλος της ομάδας, αγωνιστής Μαυρονικόλας περιγράφει ένα χαρακτηριστικό περιστατικό αργότερα στα απομνημονεύματα του «Σε μια στιγμή ο Διγενής μας είπε: Σταματήστε λίγο να ξεκουραστείτε. Κάτσαμε κάτω από μια μεγάλη ελιά. Ο Διγενής πήρε το παγούρι του και ήπιε λίγο νερό. Στη συνέχεια μας πρότεινε να πιούμε, όποιος ήθελε νερό από την Ελλάδα. Πήραμε ένας – ενας το παγούρι και ήπιαμε από λίγο νερό. Σίγουρα δεν ήταν για να ξεδιψάσουμε, να σβήσουμε τη δίψα μας. Ήταν κάτι άλλο. Έμοιαζε σαν το μυστικό δείπνο, ήταν κάτι σαν θεία κοινωνία. Αυτό που νοιώσαμε ήταν ο πόθος μας για λευτεριά, για Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα.» (βλ. Νικόλα Γ. Μαυρονικόλα “Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΟΥ”)

Η δάδα της ελευθερίας που πρωτοάναψε στην Αθήνα, έφθασε στην ακτή της Χλώρακας, σε εκείνη τη απομακρυσμένη περιοχή, ο γίγαντας Διγενής στα χνάρια των πρώτων Ελλήνων πολεμιστών που κατέφθασαν στο νησί χιλιάδες χρόνια πριν, εφοδιάζει το νησί με το μυστικό οπλισμό που μετέφερε για την έναρξη του Αγώνα.

Το τι θα επακολουθούσε κανείς δεν μπορούσε να το συλλάβει. Μια νεολαία μεθυσμένη από το κρασί της Γαλανόλευκης και της πολυπόθητης Λευτεριάς, εμπνευσμένη από τον Αρχηγό της ΕΟΚΑ, Γεώργιο Γρίβα Διγενή, ήταν πρόθυμη να δώσει το άπαν των δυνάμεων της για την επιτυχή επίτευξη του Εθνικού στόχου.

Με αφορμή λοιπόν, την επέτειο της άφιξης του Διγενή στην Κύπρο για την επίσημη έναρξη του Αγώνα, οφείλουμε όλοι να αναλογιστούμε το δικό μας ρόλο στη σημερινή κοινωνία. Σε μια σκλαβωμένη πατρίδα που σχεδόν όλα ξεπουλιούνται στο βωμό ενός ξεδιάντροπου «εφικτού», ο Διγενής μας δείχνει το ευκταίο και μας εφοδιάζει με πίστη ότι μπορούμε να το πετύχουμε. Τι κι αν είμαστε λίγοι, τι κι αν το ισοζύγιο δυνάμεων δεν γέρνει υπέρ μας, οι λίγοι και οι «άφρωνες» πρωτοστατούσαν πάντα οδηγούμενοι από του Ελληνισμού το φως!

Σήμερα, στο 2018, υπάρχουν τα παιδιά με τις μαύρες μπλούζες, που κρατούν τη Σημαία του Έθνους ψηλά και ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ, αλλά επιμένουν να τιμούν τα αίμα των θυσιασθέντων προγόνων! Το όνειρο για μια Κύπρο λεύτερη δεν έχει ενταφιαστεί όπως περίτεχνα επιδιώκουν οι «ρεαλιστικές» πολιτικές της ΔΔΟ. Ο κάθε ΕΛΑΜίτης αφουγκράζεται τις επιταγές της Ιστορίας και βαδίζει στα αγωνιστικά χνάρια των αγωνιστών του θρυλικού έπους του 1955-59!

Τα λόγια του Διγενή υψώνονται ως απειλή στα ηττημένα μυαλά αλλά και ως προσταγή στο κάθε περήφανο ΕΛΑΜίτη:
«Ελλήνες , όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για τη λευτεριά της Κύπρου μας»
Ε.Ο.Κ.Α
Ο Αρχηγός Διγενής

Αλίκη Δημητρίου
Στέλεχος ΕΛΑΜ