«Μετά τον θάνατο του Φιλίππου, επικράτησε αναταραχή σε ολόκληρη την Ελλάδα, κυρίως στην Αθήνα, στην οποία ο Δημοσθένης ξεσήκωνε τον λαό να αντισταθεί κατά του «παιδιού», όπως αποκαλούσε τον Αλέξανδρο. Ταυτόχρονα, τάσεις εξεγέρσεως εξέφραζαν οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αιτωλοί. […] Ο Αλέξανδρος όταν πληροφορήθηκε αυτά, αποφάσισε να κατέβει στη Νότιο Ελλάδα, για να επιβεβαιώσει την ηγεσία του επί ολόκληρης της Ελλάδος. Έτσι, λοιπόν, συγκέντρωσε θαυμαστό στρατό και κατευθύνθηκε προς τα Νότια. Οι Θεσσαλοί τον δέχθηκαν με τις ίδιες τιμές που είχαν δεχθεί τον πατέρα του Φίλιππο και του παρέδωσαν ψήφισμα των Αμφικτυόνων που είχαν συντάξει στις Θερμοπύλες, σύμφωνα με το οποίο ο Αλέξανδρος δικαιωματικά αναγορευόταν «Αρχιστράτηγος της των Πανελλήνων Εκστρατείας κατά του Μεγάλου Βασιλιά Δαρείου και της Περσίας». […] Όταν ο Αλέξανδρος έφτασε στον Ισθμό της Κορίνθου, συνεκάλεσε Πανελλήνια Σύνοδο όλων των πόλεων – κρατών και ζήτησε την επιβεβαίωση της θέσης του σαν Αρχιστρατήγου της Μεγίστης Εκστρατείας, πράγμα το οποίο και πέτυχε, αφού όλοι οι Έλληνες, πλην των Λακεδαιμονίων, αναγνώρισαν στον Αλέξανδρο τον ηγέτη που θα αδέλφωνε όλη την Ελλάδα. […] Δυστυχώς, το κείμενο της συνθήκης της οποίας υπέγραψαν τότε οι Πανέλληνες δεν σώθηκε αυτούσιο μέχρι τις ημέρες μας, αλλά μία γενική μορφή αυτού, αναφέρει ο Κ. Παπαρρηγόπουλος στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» που λέει:

«Όλοι οι Έλληνες είναι ελεύθεροι και αυτόνομοι. Όποιος τυχόν προσπαθήσει να καταλύσει αυτό το δικαίωμα των Ελλήνων, θεωρείται ότι στρέφεται εναντίον όλων των υπολοίπων που μετέχουν αυτής της Συνθήκης. Κανένας δεν μπορεί με τη βία να αναγορευθεί ηγέτης, όπως και κανένας έκπτωτος ηγέτης δεν μπορεί να επανέλθει στην θέση του. Απαγορεύεται κάθε μορφής αθέμιτης και καταχρηστικής ενέργειας του κράτους όπως, παράνομες δημεύσεις, εξορίες, αναδασμούς γης κλπ. Απαγορεύεται κάθε βιαιοπραγία πόλης εναντίον άλλης πόλης, όπως και παρεμπόδιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, είτε διά απαγωγής πλοίων είτε διά πολεμικών επιχειρήσεων ή παρανόμου ελλιμενισμού πλοίων στα άλλα λιμάνια. Κάθε νέα πόλη η οποία θα ήθελε να συμμετάσχει της Συνθήκης, είναι υποχρεωμένη να την αποδεχθεί. Τέλος, κάθε πόλη είναι υποχρεωμένη να αποστέλλει στρατό για κοινές ενέργειες των Ελλήνων, αν διαταχθεί από τον βασιλιά».

Η διατήρηση αυτής της Συνθήκης ανατέθηκε στον Αλέξανδρο και την Μακεδονία, η οποία θα ήταν υπεύθυνη για την εγκατάσταση Μακεδονικών Φρουρών στις πόλεις. Η Συνθήκη αυτή, μνημονευόταν σαν «τα κοινά των Ελλήνων δόγματα», η οποία ήταν για τον Αλέξανδρο ο σκοπός της ζωής του, η αδελφοσύνη του Ελληνικού Έθνους και η υπενθύμιση σε αυτό το Έθνος του χρέους του απέναντι στην Ανθρωπότητα. […] Έπειτα από αυτό, στις αρχές του 335 π.Χ., ο Αλέξανδρος γύρισε στην Μακεδονία, έτσι ώστε να αρχίσει τις προετοιμασίες για την Εκστρατεία στην Ασία. Η φυσιογνωμία του Αλεξάνδρου φαίνεται σε κάθε απόφαση και κίνηση του αφού βάζει πάνω απ όλα τα Ιδανικά της Φυλής και του Έθνους των Ελλήνων».  (Πηνελόπη – «Φρυκτωρίες»)

«Μετά την νίκη του στον Γρανικό ποταμό (334 π.Χ.) έστειλε στην Αθήνα για να τοποθετηθούν στην Ακρόπολη 300 περσικές ασπίδες με τη γνωστή επιγραφή:
«Αλέξανδρος ό Φιλίππου και οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων, από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων» σε μετάφραση «Αλέξανδρος ό γιος τού Φιλίππου και οι Έλληνες, εκτός των Λακεδαιμονίων, από τα λάφυρα των βαρβάρων, οι οποίοι κατοικούν στην Ασία». (Ομάδα πρωτοβουλίας για την προάσπιση του ονόματος της Μακεδονίας, Αθήνα 2006)

Για να γίνει περισσότερο αντιληπτό το μικρό άρθρο μου, που αποτελεί  τον προβληματισμό μου των τελευταίων ημερών, σε ότι αφορά το ξεπούλημα του ονόματος «Μακεδονία» στους σημερινούς απόγονους των κομιτατζήδων, από τους απογόνους των κατσαπλιάδων Σνοφιτών συμμοριτών του ’49, ανάρτησα τα προηγούμενα κείμενα.

Και τα δύο κείμενα έχουν αιχμή του δόρατος την φράση «…πλην Λακεδαιμονίων».
Η φράση μου ήλθε στο μυαλό όταν εχθές το μεσημέρι, καλούσα φίλους μου στην Λευκωσία και στην Λάρνακα, να έλθουν το βράδυ μπροστά από την Ελληνική Πρεσβεία στην πρωτεύουσα του νησιού, να λάβουν μέρος στο Συλλαλητήριο για την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας (γιατί η Μακεδονία είναι ΟΛΩΝ μας και Ελλαδιτών και Κυπρίων – τουλάχιστον όπως αποδεικνύεται ιστορικά από το πλήθος των Κυπρίων που πολέμησαν στα εδάφη της, είτε υπερασπιζόμενοι την, είτε για να εντάξουν στον Ελλαδικό κορμό).
Επικοινωνώντας λοιπόν με πολλούς φίλους, γνωστών «πατριωτικών» αισθημάτων,  διαπίστωσα ότι το ΕΘΝΙΚΟΝ έχει υποσκελιστεί τραγικά, από το ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΝ…

Δηλαδή επειδή η πρωτοβουλία του Συλλαλητηρίου ήταν από την ηγεσία του Ε.ΛΑ.Μ., ελάχιστοι ήταν αυτοί που γνωρίζω τις κομματικές τους καταβολές και προτιμήσεις, που μου απάντησαν «διπλωματικά»:
– Μάλλον θα έλθω !!!

Τελικά μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού ήλθαν – μη ΕΛΑΜίτες – και μόλις σήμερα, την επομένη έλαβα μηνύματα με ευφάνταστες δικαιολογίες.

Μέσα μου ήξερα…
Ήταν η ίδια η κατάσταση με αυτήν που δοκίμασε ο Μέγας Αλέξανδρος μαθαίνοντας την απάντηση των Λακεδαιμονίων στην πρόσκληση του να ενωθούν όλοι οι Έλληνες, υπό την ηγεσία του σε μια εκστρατεία κατά των Περσών. Και τότε οι Λακεδαιμόνιοι δεν είχαν αντίρρηση να μετάσχουν της Εκστρατείας, αρκεί να ήταν αυτοί οι ηγέτες αυτής, στην προκειμένη περίπτωση δεν θα είχαν αντίρρηση να έλθουν στο Συλλαλητήριο αρκεί αυτό να είχε την αιγίδα του κόμματος τους. (αλήθεια ποιός εμπόδισε κάποιο από τα άλλα κόμματα να οργανώσουν Συλλαλητήριο για την Μακεδονία; Γιατί δεν το έκαναν;)

Και έτσι βρεθήκαμε σε ένα Συλλαλητήριο αποτελούμενο από λίγους από εμάς τους Ελλαδίτες που ζούμε στην Κύπρο, ελάχιστους θα έλεγα και βέβαια ΕΛΑΜίτες και λίγους από τους θεωρούμενους «παλαιούς ενωτικούς» του ΔΗΣΥ (κάποιοι λίγοι που έμειναν).

Οι σημαίες κατά 90% ΜΟΝΟ Ελληνικές…

Τα συνθήματα ΜΟΝΟ για την Μακεδονία μας…

Οι ομιλίες χωρίς καμιά αναφορά σε κόμματα, οργανώσεις και κινήματα. Μόνο αναφορά στον κίνδυνο που διατρέχει η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ από τους ανθελληνικούς πειραματισμούς μιας Κυβέρνησης που δείχνει ένα καθαρά αντεθνικό πρόσωπο…

Όμως για τον Κυπραίο… το Συλλαλητήριο ήταν οργανωμένο από το ΕΛΑΜ …άρα αποτρεπτικό για συμμετοχή από όλους τους άλλους !!!

Εμείς όμως ήμασταν εκεί…
ΟΛΟΙ ΠΛΗΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ….

του Κωνσταντίνου «Μαυροσκούφη» Δημητριάδη