Ήταν πριν 8 χρόνια, στις 5 Μαΐου 2010, όταν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έφερνε στη Βουλή για πρώτη φορά τα μνημόνια και μια από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας βρισκόταν σε εξέλιξη. Η μαζικότητα στην διαδήλωση είχε ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, συμμετέχοντας σε αυτήν σύσσωμη η κοινωνία, ακόμα όμως και αναρχικοί κρανοφόροι. Λίγο αργότερα στην Σταδίου, οι αναρχικοί μέσα από το μπλογκ της Ανταρσύα,πετούν βόμβες-μολότοφ στο υποκατάστημα της Μαρφίν στερώντας τη ζωή σε τρεις αθώους συμπολίτες μας.

Χρειάστηκαν τρία ολόκληρα χρόνια,για να καταδικαστούν τρία στελέχη της τράπεζας, για τις τεράστιες ελλείψεις στα ζητήματα ασφάλειας του υποκαταστήματος, καθώς το κτίριο δεν διέθετε άλλη έξοδο διαφυγής εκτός της κεντρικής που ήταν αποκλεισμένη από τα τάγματα εφόδου της αριστεράς. Όπως αποδείχτηκε στη δίκη, δεν είχε δωθεί εντολή στους υπαλλήλους να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους, με τραγικό απολογισμό τον θάνατο από ασφυξία της Αγγελικής Παπαθανασοπούλου και του βρέφους που είχε στα σπλάχνα της, της Παρασκευής Ζούλια και του Νώντα Τσακάλη, ενώ τραυματίστηκαν άλλοι 21 υπάλληλοι.

Η λήξη της σχετικής δίκης ολοκλήρωσε την βρωμερή συγκάλυψη των παρακρατικών και – κυρίως – των εντολέων τους, αφού 8 χρόνια μετά κανείς «δεν είδε» τίποτα για εκείνον τον εμπρησμό που συνέβη εμπρός στα μάτια χιλιάδων. 8 χρόνια μετά και η εντύπωση που αποκομίζει κανείς είναι ότι οι μολότοφ… πετάχτηκαν μόνες τους, όπως μόνη της κατέρρευσε η τζαμαρία του κτηρίου της Μαρφίν.

Το έγκλημα συγκαλύφτηκε, παρά τις χιλιάδες των μαρτύρων και τις δεκάδες των καμερών ασφαλείας που κατέγραφαν κάθε κίνηση στην περιοχή. Το έγκλημα συγκαλύφθηκε γιατί εντολέας ήταν το αμαρτωλό καθεστώς των μνημονίων και της επιτροπείας, που μέσω αυτού του εγκλήματος εξασφάλισε την επιβίωσή του, εις βάρος των Ελλήνων.