Γράφει ο Άγγελος Ιωάννου

Το ότι ο κομμουνισμός είναι πνευματική ψώρα, όπως εύστοχα τον χαρακτήρισε ο μεγάλος Νικόλαος Καζαντζάκης, το γνωρίζει οποιοσδήποτε διαθέτει έστω και δύο δράμια μυαλό, οπότε αυτό το άρθρο δεν έρχεται να πείσει κάποιον για την εγκληματική φύση της κομμουνιστικής ιδεολογίας απλά έρχεται σαν μια μικρή υπενθύμιση γιατί κάποιοι κάνουν ότι ξεχνούν.

Με αφορμή το χριστουγεννιάτικο κήρυγμα-εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, στο οποίο, μεταξύ άλλων, γίνονται εύστοχες παρατηρήσεις γύρω από το μεταναστευτικό και τους κινδύνους που αυτό εγκυμονεί για το μέλλον του Ελληνισμού στη νήσο, καθώς και σοφές δηλώσεις γύρω από το Κυπριακό, το οποίο απερίφραστα χαρακτήρισε ως έγκλημα εισβολής και κατοχής, η εγχώρια αριστερά του ΑΚΕΛ καθώς και κάποιες φυλλάδες «ανέβηκαν στα κάγκελα»!

Σε ελάχιστα λεπτά οι εν τη νήσω θολοκουλτουριάρηδες και τα ντόπια ορφανά του Στάλιν και του Λένιν «έσκισαν» τα ιμάτιά τους κατακεραυνώνοντας τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Κύπρου για τις κατ’ αυτούς «μισαλλόδοξες» και «ρατσιστικές» του δηλώσεις. Οι καταστροφείς του Μαρί και συνεργάτες των Άγγλων κατά των αγωνιστών του αντιαποικιοκρατικού αγώνα της ΕΟΚΑ, με ύφος χιλίων πιθήκων έφτασαν στο σημείο να ζητήσουν ακόμη και την ποινική (!) δίωξη του Αρχιεπισκόπου Κύπρου με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο (είναι γνωστά τα ζητήματα της αριστεράς με τη λογοκρισία άλλωστε).

Αναρωτιέται κανείς που βρίσκουν το θράσος οι κύριοι του ΑΚΕΛ και ζητούν την δίωξη του θρησκευτικού ηγέτη ενός ολόκληρου λαού, την ίδια ώρα που ο δικός τους ηγέτης ακόμη αναρωτιέται που βρίσκεται το Μαρί και οι τάφοι των ηρώων μας που έπεσαν θύματα της καταστροφικής του μανίας.

Για όσους γνωρίζουν έστω και λίγη ιστορία, αυτή η κίνηση των εδώ κομμουνιστών δεν είναι κάτι που θα ξαφνιάσει. Μιλάμε για γραφικά άτομα που ακόμη εορτάζουν κάθε Οκτώβριο τη λεγόμενη «οχτωβριανή επανάσταση», το πραξικόπημα δλδ και τη βίαιη ανατροπή του Τσάρου και την εγκαθίδρυση ενός αιμοσταγούς, απολυταρχικού καθεστώτος που σκλάβωσε δεκάδες λαούς για πάνω από 80 χρόνια.

Ποια ήταν η στάση, όμως, των κομμουνιστών απέναντι στην Εκκλησία και συγκεκριμένα των Σοβιετικών πολιτικών προγόνων του ΑΚΕΛ στην τότε Ρωσία;

Θα παραθέσουμε ένα άρθρο που συνοπτικά αναφέρεται στο ζήτημα από διαδικτυακή σελίδα που ασχολείται με ζητήματα πίστεως και Ορθοδοξίας, ώστε ο αναγνώστης να σχηματίσει ιδίαν άποψη, εάν, δεν γνωρίζει ήδη.

 

«Το 1922 εκτελέστη­καν 2.690 κληρικοί, και 3.448 μοναχοί,
αρκετοί επίσκοποι εξορί­στηκαν…»

Του Χρήστου Δημητρίου

Από την εποχή που ο Ρωσικός λαός δέχθηκε τo μήνυμα της Ορθοδοξίας, που η Αγία Όλγα και ο Άγιος Βλαδίμηρος στερέωσαν την πίστη στη ρωσική γη, από τότε ο λαός έδειξε θαυμαστή αφοσίωση στη θρησκεία του χριστιανισμού και παρουσίασε κατά την μετέπειτα ι­στορική διαδρομή του καταπλη­κτικά έργα.

Ο συγγραφέας Νικολάϊ Ζερνώφ γράφει για αυτή την περίο­δο: «Η Ρωσία τόσο ως χώρα όσο και ως έθνος, χρωστάει την υπόστασή της στον χριστιανισμό. Κά­θε λαός έχει επιλέξει ή του έχουν αποδώσει ένα όνομα, που σκοπό έχει να χαρακτηρίσει την ουσία του. Η Γαλλία ως χώρα του φω­τός, η Ελλάδα το λίκνο του πολι­τισμού, η Ιαπωνία η χώρα του α­νατέλλοντος ηλίου. Ο ρωσικός λαός επέλεξε το όνομα Αγία Ρω­σία».

Την πορεία όμως αυτή ήρθε να διακόψει ένα συγκλονιστικό γεγονός. Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917. Είναι ενδιαφέ­ρον να δούμε στο σύντομο αυτό άρθρο, τον τρόπο με τον οποίο α­ντιμετώπισε τη λαϊκή πλειοψηφία το σοβιετικό καθεστώς που ήταν οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, κατά τη διάρκεια που κατείχε την εξουσία.

Αιματηροί διωγμοί

Τους άγριους αιματηρούς διωγμούς των Χριστιανών μπο­ρούμε ιστορικά να τους χωρίσου­με σε πέντε βασικές περιόδους.

Η πρώτη περίοδος ξεκίνησε με την επικράτηση της μπολσεβίκικης επανάστασης, όπου συνέβησαν σημαντικά γεγονότα σε βάρος της Ορθοδοξίας. Σε όλους τους τόνους ο κομμουνισμός διακηρύττει ότι είναι αθεϊστικό κα­θεστώς και το θέμα της θρησκεί­ας δεν ήταν δευτερεύον θέμα αλ­λά βασικό για την επιτυχία της ε­πανάστασης, θα πρέπει να ξερι­ζωθεί κάδε θρησκευτικά δόγμα από την ψυχή του λαού και να καθιερωθεί έστω δια της βίας η κοι­νωνία του Αθεϊσμού. Οι μορφές των θρησκευτικών διωγμών μπο­ρεί να άλλαζαν ανάλογα των πε­ριστάσεων, αλλά ο τελικός σκο­πός ήταν πάντοτε ο ίδιος, σταθε­ρός και σαφής, το οριστικά ξερί­ζωμα της θρησκείας από τις καρ­διές των ανθρώπων. Είναι χαρα­κτηριστικό αυτό που έγραψε ο Β.Ι. Λένιν προς τον συγγραφέας Μ. Γκόργκι ότι: «Κάθε ιδέα περί Θεού είναι μια ανείπωτη ατιμία και η πιο επικίνδυνη και απαίσια μόλυνση».

Δήμευση εκκλησιαστικής περιουσίας

Με αυτές τις διαθέσεις απένα­ντι στη θρησκεία οι σοβιετικοί όρμησαν κατά της ορθοδοξίας. Από το Δεκέμβρη του1917, δημο­σιεύοντας τα πρώτα διατάγματα που περιόριζαν την ελεύθερη δράση κάθε θρησκείας. Κρατικοποιούνται τα εκκλησιαστικά α­γροκτήματα, καταργούνται τα εκκλησιαστικά σπουδαστήρια και σχολές. Λίγο αργότερα δημο­σιεύεται ο Νόμος περί χωρισμού Εκκλησίας – Κράτους, και δή­μευση όλης της κινητής και ακί­νητης περιουσίας.

Οι διωγμοί των Χριστιανών γνώρισαν, στη συνέχεια πρωτο­φανή ένταση. Το 1922 εκτελέστηκαν 2.690 κληρικοί, και 3.448 μοναχοί, αρκετοί επίσκοποι εξορί­στηκαν μαζικά στα παγωμένα νη­σιά Σολόφσκι του Βορρά χωρίς μια τυπική δίκη και εξήγηση.

Η δεύτερη περίοδος άνοιξε το 1922 και κράτησε μέχρι το 1929. Το κομμουνιστικό καθεστώς με επικεφαλής των Ι.Β. Στάλιν, άλ­λαξε τακτική και αποφάσισε να εξουδετέρωσει τη θρησκευτική ε­πιρροή, διαιρώντας τους πιστούς σε αντιμαχόμενες ομάδες. Εφαρ­μόζοντας την αρχή του «διαίρει και βασίλευε». Η Σύλληψη του Πατριάρχη Τύχωνα ενθάρρυνε μερικούς κληρικούς, με επικεφα­λής τον ιερέα Νεντέσκι, να απο­σχισθούν από την επίσημη Εκκλησία δημιουργώντας άλλη σχισματική. Η Εκκλησία αυτή ο­νομάστηκε «Ζώσα Εκκλησία». Με την υποστήριξη του σταλινι­κού καθεστώτος στα πρώτα βή­ματά της είχε επιτυχίες, η κυβέρ­νηση έδωσε στους σχηματικούς άδεια να ανοίξουν μια θεολογική Σχολή, να εκδώσουν βιβλία, με την υποχρέωση να περιέχουν ε­νοχοποιητικές κατηγορίες και ε­πιθέσεις κατά της Κανονικής Εκκλησίας. Οι επίσκοποι που έ­μειναν πιστοί στην κανονική Εκκλησία διώχθηκαν και βασανίστηκαν μέχρι θανάτου. Χαρακτη­ριστική είναι η περίπτωση του Μητροπολίτη Πετρούπολης Βε­νιαμίν.

Μετά το θάνατο του Πατριάρ­χη Τυχώνα το 1926, τη διαποίμανση της Ρωσικής Εκκλησίας ανα­λαμβάνει ο Σέργιος (Στραγκορόφσκι). Πρώτο μέλημα του Μη­τροπολίτη Σέργιου ήταν από το κράτος η επίσημη αναγνώριση της Εκκλησίας, βάσει διατάγμα­τος. Η Σοβιετική κυβέρνηση όμως αντί αναγνώρισης τον συνέλαβε στις 26 Δεκέμβρη του 1926 και τον φυλάκισε.

Ο νέος νόμος

Η τρίτη περίοδος, των διωγ­μών αρχίζει το 1929 για να λήξει το 1941. Στις αρχές Απρίλη 1929 δημοσιεύεται από τον Ι.Β. Στάλιν νέος Νόμος περί θρησκείας. Αυ­τή τη φορά κάθε είδους θρησκευ­τικής διδασκαλίας γίνεται ποινι­κό αδίκημα. Επιπλέον το άρθρο 17 του Συντάγματος απαγορεύει κάθε μορφή φιλανθρωπικής και εκπαιδευτικής δραστηριότητας της Εκκλησίας και περιορίζει, κά­θε τελετή θρησκευτικής λατρείας. Στα μέτρα αυτά συμπεριλαμβάνονται: μαζικό κλείσιμο των εκκλησιών, αυθαίρετες φορολογίες των εισοδημάτων των ελαχίστων ενο­ριών που  είχαν απομείνει, συλλή­ψεις κληρικών και πιστών, εξο­ρίες, εκτελέσεις χωρίς αιτία. Την περίοδο αυτή εξοντώθηκαν 151 επίσκοποι και 49.400 ιερείς, καταστράφηκαν χιλιάδες ναοί (περί­που 75.000) μεταξύ των οποίων πολυάριθμα ιστορικά μνημεία, π.χ την κατεδάφιση στη Μόσχα του καθεδρικού ναού του Σωτήρος, της Παναγίας του Καζάν, της Μονής των θαυμάτων στο Κρεμ­λίνο και του Αγίου Συμεών. Στο Κίεβο παρά τις διαμαρτυρίες της Ακαδημίας καταστράφηκε ή ανε­κτίμητης αξίας Μονή του Αρχάγ­γελου Μιχαήλ του 11ου αιώνα, η Εκκλησία των τριών ιεραρχών στο Ιεροσλάβ, εικόνες μεγάλης α­ξίας, χειρόγραφα ευαγγέλια, και έκαψαν χιλιάδες βιβλία.

Ζητάει βιβλία

Το 1941 ο επερχόμενος πόλε­μος αλλάζει τις σχέσεις Εκκλη­σίας και Κράτους. Ο Στάλιν αναγνωρίζει ενδόμυχα ότι η Εκκλη­σία διαθέτει τεράστια πνευματι­κή δύναμη και είναι ικανή να τονώσει την πίστη και το πατριωτι­κό αίσθημα του λαού. Ο Ι.Β. Στά­λιν ζητάει την βοήθειά της. Ο Μητροπολίτης Σέργιος απευθύ­νει μήνυμα προς το λαό και τον καλεί σε αντίσταση. Μετά τη νί­κη ο Στάλιν απένειμε το Ανώτατο παράσημο Στρατιωτικής Αξίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι Μητροπολίτες Σέργιος, Αλέξιος και Νικόλαος έγιναν δεκτοί στο Κρεμλίνο από τον Ι.Β. Στάλιν και τον παντοδύναμο υπουργό Εξω­τερικών Μολότωφ.

Η περίοδος αυτή της ανοχής δεν είχε μεγάλη διάρκεια. Το1959 τη χρονιά αυτή εξαπο­λύονται νέοι διωγμοί κατά της Ορθοδοξίας, οι οποίοι κράτησαν μέχρι τα πρώτα χρόνια που ανέ­λαβε την διακυβέρνηση της Ε.Σ.Σ.Δ ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

Με κυνικό τρόπο

Ο Νικήτας Χρουστσόφ Γενι­κός Γραμματέας του ΚΚΣΒ και πρόεδρος του ανώτατου Σοβιέτ σε συνάντηση που είχε με Γάλ­λους διπλωμάτες στις 22 του Σε­πτέμβρη του 1962 έδωσε το σύν­θημα με κυνικό τρόπο: «Μην νο­μίζετε ότι οι κομμουνιστές άλλα­ξαν τις διαθέσεις τους έναντι της θρησκείας. Παραμένουν αθεϊστές όπως υπήρξαμε πάντοτε. Κάνου­με ό,τι μπορούμε για να ελευθε­ρώσουμε όλους όσοι βρίσκονται ακόμα κάτω από τη γοητεία του θρησκευτικού οπίου».

Οι άγριοι αιματηροί διωγμοί των θρησκειών δεν υπήρξαν μό­νο στην ΕΣΣΔ αλλά σε όλες τις χώρες δορυφόροι της, όπως η Βουλγαρία, η Αλβανία, η Κίνα κα.

ΠΗΓΗ

Ο καθεδρικός ναός του Σωτήρος που κατασκευάστηκε στη Μόσχα τον 19ο αιώνα και κατεδαφίστηκε από το Σοβιετικό Καθεστώς το 1931.

Λένινγκραντ 1931

 

«Πολιτιστική επανάσταση!!!
Η πάλη ενάντια στη θρησκεία είναι πάλη για τον σοσιαλισμό!!!»