Από αιώνες πρό Χριστού μέχρι και τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η ανάγκη του ανθρώπου να προστατέψει ό,τι θεωρούσε κοντινό του, τις αξίες του, τα ιδανικά του και τη Φυλή του εθεωρείτω όχι μόνο κάτι το φυσιολογικό αλλά επίσης το ορθόν και το πρέπον. «Ξαφνικά» μετά το τέλος του ΒΠΠ, αποφάσισε ο δυτικός άνθρωπος να τα αφήσει πίσω όλα αυτά και να ακολουθήσει το «προοδευτικό» πρότυπο που έχει τη βάση του στη Μαρξιστική θεώρηση των πραγμάτων ή ίσως και το «πρωτοποριακό» πρότυπο, το οποίο αποτελεί κατάλειπο της ευλογίας/κατάρας που επροέκυψε από τη Βιομηχανική Επανάσταση.

Παρόλα αυτά, τα τελευταία 10 με 15 χρόνια παρατηρεί κανείς στον Δυτικό κόσμο τη δεύτερη φάση μιας «ξαφνικής» αλλαγής: Την ραγδαία άνοδο εθνικιστικών κινημάτων και την υποστήριξη αυτών από ανθρώπους που εθεωρούσαν τους εαυτούς τους ακόμη και «φιλελεύθερους». Αυξάνονται τα εκλογικά ποσοστά των Λαϊκών Εθνικιστικών Κινημάτων, όπως επίσης και άλλων ευρωσκεπτικιστικών κομμάτων με εθνική ρητορική. Αξίζει φυσικά να σημειωθεί ότι τα δεύτερα ΔΕΝ δύνανται να υποστηρίζονται από Ιδεολόγους Εθνικιστές, εφόσον απορρίπτουν την έννοια του Έθνους και της Φυλής και βασίζονται κυρίως στις Μοντέρνες Δυτικές Αξίες και όχι στις Παραδοσιακές. Παραδείγματα τέτοιων «πατριωτικών» κομμάτων αποτελούν το Front National στη Γαλλία, καθώς επίσης και το AfD στη Γερμανία.

Εν πάση περιπτώση, το θέμα εδώ δεν είναι ο βαθμός υποκρισίας κάποιων κομμάτων, αλλά ο απλός και καλοπροαίρετος ευρωπαίος πολίτης, ο οποίος τα υποστηρίζει φωνάζοντας διαμέσου της κάλπης πως ΔΕΝ θα επιτρέψει να ξεπουλήσουν την πατρίδα του. Όπως έχει προαναφερθεί, υπάρχουν επίσης πολλοί πολίτες που κάποτε αυτοπροσδιορίζονταν ως «φιλελεύθεροι» ενώ τώρα καταφεύγουν σε πατριωτικά κινήματα. Ίσως αυτό να αποτελεί μια διάθεση μετάνοιας ή και ένα δείγμα πως ο Νέος Ευρωπαίος έχει αφυπνισθεί από το όνειρο της Πολυπολιτισμικής Ευρώπης με τα «Ουράνια Τόξα» και έχει αντιληφθεί πως μια Εθνική Κυβέρνηση δεν θα μοιάζει, προφανώς, με το εφιαλτικό καθεστός που του επαρουσίασαν στα σχολικά του χρόνια μέσω της Προπαγάνδας.

Το γεγονός ότι τα Εθνικιστικά κινήματα αποτελούνται κυρίως από νεαρά σε ηλικία άτομα ως προς την στελέχωση τους αποδεικνύει πως σε ένα βαθμό η Νεολάια της Γηραιάς Ηπείρου έχει γυρίσει την πλάτη της στο δικομματισμό που αναμφισβήτητα κυριαρχούσε σε πολλές δυτικοευρωπαικές χώρες (συμπεριλαμβανομένου και της Κύπρου) και έχει καταλάβει πως «Δεξιά» και «Αριστερά» είναι μόνο κατευθύνσεις στην κυριολεξία και όχι στον πολιτικό χώρο.

Ας αντιληφθούν, λοιπόν, οι διάφοροι επικριτές (επαγγελματίες ή μή) του πατριωτικού χώρου· όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που καταφεύγουν σε τέτοιου είδους κινήματα είναι «φασίστες»; Είναι «αντιδημοκράτες»; Και το πιο ειρωνικό μα συνάμα αστείο απ’ όλα· είναι «αμόρφωτοι» και «οπισθοδρομικοί», σε αντίθεση με την υπόλοιπη «μορφωμένη» Νεολαία που τρώει ό,τι της βάζουν στο πιάτο της, δίχως να κρίνει; Είναι ολοφάνερο πως οι ψευδοπροοδευτικές τους απόψεις ανήκουν μόνο στο Χθές, εφόσον ο Αγώνας για Εθνική Ελευθερία ανήκει στο Σήμερα, στο Αύριο και στο Ανέκαθεν!

Τηλέμαχος Τηλεμάχου
Μέτωπο Νεολαίας
Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)