Ένα κίνημα το οποίο όπως λένε κάποιοι ήρθε από το πουθενά, κατάφερε σε διάστημα ενός χρόνου και κάτι μηνών, να φέρει τα πάνω κάτω στην πολιτική σκηνή της Κύπρου. Το «από το πουθενά», που λένε κάποιοι ειδήμονες της πολιτικής μπουρζουαζίας, χρησιμοποιείται για να πλήξει την πολιτική και ιδεολογική συνέπεια ενός κινήματος που και βέβαια δεν ήρθε από το πουθενά, αλλά αντιθέτως γεννήθηκε και ανδρώθηκε μέσα από τα σπλάχνα και τις ανησυχίες του ιδίου του λαού.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τον καιρό της ιδρύσεως ενός κινήματος που με την πρώτη εμφάνισή του στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της Κύπρου, είχε αμφισβητήσει με τις ιδέες του και την έκφραση του το διεφθαρμένο πολιτικάντικο σύστημα της μικρής πατρίδας μας.

Σε δρόμους, σε πλατείες, στα οδοφράγματα της ντροπής, σε χώρους όπου η ανάγκη πολλών συμπατριωτών μας φώναζε σπαρακτικά για βοήθεια, σε εκδηλώσεις μνήμης και τιμής, σε χώρους όπου μόνο οι εθνικιστές του ΕΛΑΜ τολμούσαν να παρευρεθούνε. Στα μνημόσυνα των ηρώων, όπου άλλοι αλίευαν ψήφους και «πολιτική συμπάθεια», οι ΕΛΑΜίτες ήταν παρόντες. Με την αγωνιστική διάθεση και την σιδερένια θέλησή τους, ότι επιτέλους κάποια πράγματα έπρεπε να αλλάξουν σε αυτό τον τόπο, σε αυτή την πολυβασανισμένη νοτιοανατολική εσχατιά του ελληνισμού. Εκεί που οι άλλοι έσκυβαν το κεφάλι και έλεγαν, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σε αυτό τον τόπο, οι ΕΛΑΜίτες και οι ΕΛΑΜίτισσες, ήταν εκεί . Με πίστη, ανιδιοτέλεια και επιμονή στις αρχές και τις αξίες που εκπροσωπούν.

Κάποιοι θορυβήθηκαν και άρχισαν να βλέπουν πως χάνουν στο παιχνίδι που οι ίδιοι έχουν στήσει. Για κάποιους η συνταγή του εφησυχασμού και της ισοπέδωσης του εθνικού και κοινωνικού φρονήματος φαινόταν ότι δεν έβγαινε με τα δικά τους συστατικά. Τα κτυπήματα ξεκίνησαν. «Φασίστες», «ναζί», επικίνδυνοι εθνικιστές, παρασυρμένοι πατριώτες, κτλ, κτλ. Τόσα πολλά, που κάποια στιγμή δεν ήξεραν τι να διαλέξουν από όλα αυτά και τσακώνονταν στα τηλεοπτικά πάνελ ποιος θα πρωτοπρολάβει να ρίξει πρώτος την ατάκα.

Εν μέσω όλων αυτών, λοιπόν, το ΕΛΑΜ, έγραψε την δική του ιστορία. Απέναντι σε ανέντιμες διώξεις, ανάμεσα σε ένα εχθρικό κλίμα από τους «ομόθυμους» και πληρωμένους συκοφάντες, οι ΕΛΑΜίτες και οι ΕΛΑΜίτισσες, συνέχιζαν με πείσμα και πίστη τον αγώνα τους. Εκεί που όλοι σχεδόν παρατούσαν τις προσπάθειές τους, τα μέλη και τα στελέχη του κινήματος στάθηκαν ολόρθα και ανυποχώρητα, μπροστά στους άβουλους, τους συκοφάντες, τους εντεταλμένους υπαλλήλους του συστήματος. Εκεί που η «ανησυχία» κάποιων για το ΕΛΑΜ μεταφράστηκε σε ανέντιμα κτυπήματα κάτω από την μέση, σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο, πάλι το αντίδοτο σε αυτή την περίπτωση, ήταν η πίστη και η επιμονή, η συνέπεια και η εντιμότητα, σε αυτό που ξεκίνησε σαν ρυάκι και έγινε χείμαρρος που θα καθάριζε τους στάβλους των «Αυγείων πολιτικάντηδων». Εκεί που όλοι πίστευαν πως το ΕΛΑΜ ήταν ένα πρόσκαιρο φαινόμενο, πως είχε αρχή και τέλος, η απόδειξη για το αντίθετο ερχότανε όλο και πιο πολύ από το ίδιο το στόμα του λαού, των απλών ανθρώπων του μόχθου και των κοινωνικά καταπιεσμένων συμπατριωτών μας. Εκεί που οι βολεμένοι αμφισβητούσαν τον πατριωτισμό και την ιδεολογία των εθνικιστών, χαρακτηρίζοντάς την ως πρόσκαιρο φαινόμενο, ο απλός μέσος Έλληνας της Κύπρου, βλέποντας την κατάντια τους, όλο και πιο πολύ άρχισε να ακολουθά το ΕΛΑΜ.

Εκεί που οι άλλοι έλεγαν πως πρέπει να συμβιβαστούμε επιτέλους με την κατοχή, την εισβολή, την Τουρκιά, όλο και πιο πολλοί συμπατριώτες μας αποκτούσαν την πίστη ότι έπρεπε να αντισταθούμε επιτέλους στις θελήσεις και στις επιβουλές των ξένων, για να μην γίνουμε ομοσπονδιακή επαρχία του ίδιου του κατακτητή μας.

Εκεί λοιπόν σε όλο αυτό το διάστημα, το ΕΛΑΜ έγραψε και θα συνεχίσει να γράφει την δική του ιστορία. Εκεί που οι άλλοι, με την «λογική του ραγιά» ήθελαν να βεβηλώσουν και να ξεχάσουν την ιστορία, αλλά και τις θυσίες των ιδίων των προγόνων τους ,το ΕΛΑΜ, με την συμπαράσταση όλων αυτών των ανθρώπων, που πιστεύουν ακόμα πως τίποτα δεν έχει τελειώσει, πως τίποτα δεν έχει χαθεί, πως τίποτα δεν πρέπει να ξεχνιέται, έγραψε και θα συνεχίσει να γράφει την δική του ιστορία. Η πίστη μπορεί να μετακινήσει βουνά και η επιμονή σε ένα σκοπό, σε μια ιδέα, μπορεί να νικήσει όσο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αγωνίζονται για του Χριστού την πίστη την Αγία και της πατρίδος την Ελευθερία.

Και για να μην ξεχνάμε, με την βοήθεια του θεού και πίστιν εις τον τίμιο αγώνα μας, θα νικήσουμε. Δεν μας λυγίζει τίποτα, γιατί η μνήμη των ηρώων μας συντροφεύει, η μνήμη αυτών που έπεσαν στο πεδίο της τιμής και του καθήκοντος είναι η αλήθεια και ο σκοπός μας!

Πέτρος Κουντουρέσιης
Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου
Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)