Χωρίς να χρειάζεται κανείς να έχει σπουδάσει Φιλολογία, δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο να κατανοήσει τον όρο «Φιλελεύθερος». Ο μέσος νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον Ιδεολόγο του Φιλελευθερισμού, ως εκείνον που επιζητάει την Ελευθερία και την Ελεύθερη Βούληση, τόσο στον στενό του κύκλο, όσο και στην κοινωνία στην οποία ανήκει. Από τα σχολικά μας κιόλας χρόνια, είχαμε μάθει για την βασική αρχή της Ελευθερίας: ότι η Ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που ξεκινάει η Ελευθερία του άλλου. Κατά πόσον όμως σέβονται οι αυτοαποκαλούμενοι Φιλελεύθεροι, ιδιαίτερα στις μέρες μας, την βασική αυτή αρχή;

Ας εξετάσουμε αρχικά τον Φιλελευθερισμό στην πράξη σε κομματικό επίπεδο. Εδώ φυσικά παραμένουμε εντός των κυπριακών συνόρων, εφόσον μπορούμε με ευκολία να κρίνουμε κάτι που ο κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος Έλληνας της Κύπρου μπορει να παρατηρήσει και με τα ίδια του τα μάτια. Τα δύο μεγάλα κόμματα της Νήσου (ναι, αυτοί οι «αιώνιοι εχθροί»), παρά τις λίγες διαφορές τους, παρουσιάζονται συνεχώς και τα δύο ως υπέρμαχοι της Δημοκρατίας, της Ιστορίας και της Ελευθερίας. «Φιλελεύθερη Δεξιά» λέει ο ένας, «Προοδευτική Αριστερά» λέει ο άλλος. Περίεργο όμως ειναι το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές μάχονται συστηματικά, ούτως ώστε να στερηθεί το δικαίωμα της Ελεύθερης  Έκφρασης από κάποια μικρότερα, σε ποσοστά, κινήματα. Επίσης περίεργο, είναι να χαρακτηρίζονται ως Φιλελεύθεροι, δύο πολιτικοί χώροι, όπου πολλοί πιστοί υποστηρικτές τους, «μαντρώνουν» τα παιδιά τους από εξαιρετικά νεαρή ηλικία στις παρατάξεις των κομμάτων αυτών, χωρίς να προβληματίζονται εάν τους άφησαν περιθώριο ελεύθερης βούλησης.

Τώρα, πέραν από τα κόμματα και τις παρατάξεις, ο Νεοφιλελευθερισμός γίνεται ακόμη πιο υποκριτικός και τρομακτικός, σε κοινωνικά πλαίσια. Δεν έχει παρά να αντικρίσει κάποιος την «ιδεολογική στάση» των ψευδο-προοδευτικών, των αχόρταγων δεξιών καπιταλιστών και των αριστερών τουρκόφιλων και ισλαμόφιλων. Σε σημείο ανεξήγητης και ανεξέλεγκτης παράνοιας όμως φθάνει η μορφή του Φιλελευθερισμού που εκφράζουν οι Φεμινίστριες του 21ου αιώνα. Δυστυχώς οι πιο πάνω δεν είναι απλά αποδεκτοί αλλά θεωρούνται και απολύτως φυσιολογικοί (normies) στο σύγχρονο Δυτικό Κόσμο. Έντονος προβληματισμός, όμως, δημιουγείται σε κάποιους από εμάς για το κατά πόσο είναι λογικό οι υπέρμαχοι του Φιλελευθερισμού να αποδέχονται με ανοικτές αγκάλες την εξάπλωση του Ισλάμ στην Ευρώπη, μίας δηλαδή άκρως αντι-φιλελεύθερης κοσμοθεωρίας· τουλάχιστο αυτό μας δείχνουν πολλοί πιστοί Μωαμεθανοί.

Εν πάση περιπτώσει, θα ήταν λογικότατο οι διάφορες Φεμινίστριες να ήταν οι πρώτες που θα αντιτάσσονταν στην εξάπλωση του Ισλάμ στη Δύση, εφόσον είναι αρκετά γνωστή η θέση της Γυναίκας στο Ισλάμ. Κι όμως, οι περισσότερες υπέρμαχες των δικαιωμάτων της Γυναίκας, φαίνεται να «γκρινιάζουν» συνεχώς για την σχεδόν ανύπαρκτη καταπίεση κατά των γυναικών που αφορά τον σύγχρονο ευρωπαίο άνδρα και μόνο! Την ίδια ώρα, όμως, αποδέχονται πλήρως την παραμονή εκατοντάδων χιλιάδων μουσουλμάνων ανδρών.

Άκρως ενοχλητικοί, παράλογοι και επικύνδυνοι είναι επίσης και οι διάφοροι «προοδευτικοί» οι οποίοι απαιτούν με λύσσα να μήν κυματίζουν ποτέ και πουθενά ελληνικές σημαίες προς αποφυγήν, δήθεν, εξάπλωσης του Φασισμού, ενώ αποδέχονται και σε κάποιες περιπτώσεις επικροτούν ακόμη το «αναφαίρετο δικαίωμα» να ανεμίζουν τουρκικές σημαίες… στα δικά μας εδάφη!

Έτσι, λοιπόν, αντιμετωπίζουν οι αχάριστοι Νεοφιλελεύθεροι την Πτώση του Ελληνικού αλλά και κατ’ επέκταση Δυτικού Πολιτισμού. Όταν, όμως, έρθουν με τα χρόνια σε στενότερη επαφή με το πολυαγαπημένο τους Ισλάμ, τότε  ΙΣΩΣ καταλάβουν τί είδους παραλογισμός τους διακατείχε τόσο καιρό, μα μπορεί να είναι πια αργά.

Τηλέμαχος Τηλεμάχου
Μέτωπο Νεολαίας
Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)