«Εδώ είναι Ελλάδα και είμαστε υποχρεωμένοι να πέσουμε μέχρι ενός. Τα άρματα θα περάσουν από πάνω μας.»

Κάπως έτσι γεννιούνται οι ήρωες,  λίγα λόγια γεμάτα αυτοθυσία από ένα σύγχρονο Λάκωνα φτάνουν για να ξαναλάμψει το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής. Υπακούοντας στην πηγάζουσα αιώνων εντολή «Μητρός τε και Πατρός και των άλλων προγόνων, απάντων τιμιώτερον εστίν η Πατρίς», ο λοχαγός Σταυριανάκος απέδειξε με τους άντρες του ότι και το 1974 η μάνα Ελλάς γεννούσε συγχρονους Λεωνίδες. Ότι η ΕΛΔΥΚ πολέμησε ρωμαλέα, βάζοντας τα λιοντάρια της μπροστά, για τούτη τη γη, την Ελληνική μεγαλόνησο που σήμερα η μεταπολίτευση της ντροπής πασκίζει να μας πείσει πως ποτέ δεν ήταν Ελληνική. Κόντρα στα λόγια του δήθεν Εθνάρχη Καραμανλή, ότι η Κύπρος κείται μακράν, ο Σταυριανάκος και τα άλλα λιοντάρια πολέμησαν με γενναιότητα τα τούρκικα σκυλιά  και την αδιαμφισβήτητη προδοσία.  Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου επιτέλεσε στο έπακρον το ύψιστο της καθήκον και δε δείλιασε μπροστά στις ορδές των βαρβάρων, που θεώρησαν πως δεν θα υπήρχε αντίσταση. Τα λόγια του Στρατηγού Σταυρουλόπουλου ενδεικτικά για τη γενναιότητα των ανδρών αυτών «Το 1974 δεν ηττηθήκαμε, προδοθήκαμε!».

Ο Σωτήρης Σταυριανάκος γεννήθηκε στο Σκουτάρι Λακωνίας, στις 11 Ιανουαρίου 1941. Κατατάχτηκε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων την 30η Σεπτεμβρίου 1961, όπου αποφοίτησε στις 27 Ιουλίου 1965 ως Ανθυπολοχαγός Μηχανικού. Στην ΕΛΔΥΚ υπηρέτησε από τις 6 Αυγούστου 1972 μέχρι τις 16 Αυγούστου 1974, στον Λόχο Διοικήσεως του Μηχανικού. Η εισβολή τον βρίσκει να υπηρετεί στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στο Γερόλακκο. Παράλληλα συμμετείχε στην απόκρουση των βαρβάρων που είχαν παραβιάσει την κατάπαυση του πυρός.

Κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής , πρωταγωνίστησε στην υπεράσπιση του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στις 14 Αυγούστου και προκάλεσε προσωρινή οπισθοχώρηση του εχθρού. Ο επιζών Διονύσης Πλέσσας, Λοχίας του Σταυριανάκου, περιγράφει ένα χαρακτηριστικό σκηνικό των ημερών εκείνων. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, οι Τούρκοι έρχονταν αφύλαχτοι και γι αυτό υπέστησαν τεράστιες απώλειες. Είχαν διαταγή από το Σταυριανάκο να αφήσουν τους Τούρκους να πλησιάσουν και μετά να χτυπήσουν λόγω του ότι βασίζονταν κυρίως σε ατομικό οπλισμό.  Η βολή του πυροβολικού πέτυχε τη μπούκα του εχθρικού  άρματος και έτσι οι Τούρκοι μέσα στο πανικό οπισθοχώρησαν. Εκείνη τη κρίσιμη στιγμή η φωνή του ήρωα Σταυριανάκου ακούστηκε πιο βροντερή από ποτέ «Ρε! Είστε Άντρες;» και διατάζει έφοδο. Ήταν όλοι συνεχώς ξάγρυπνοι και προσπαθούσαν να κρατήσουν τις Θερμοπύλες τις οποίες τάχθηκαν να υπηρετούν μέχρι τέλους.

Ο  Πλέσσας, πυροβολητής του Λόχου Διοικήσεως, βλέποντας τις συνεχείς επιθέσεις του τουρκικού στρατού και το συντριπτικό ανισοζύγιο δυνάμεων, λέει στο Λοχαγό Σταυριανάκο: «Δε μου λες, κύριε Λοχαγέ εμείς εδώ οι λίγοι, τι κάνουμε; Τι παριστάνουμε; Τους 300 του Λεωνίδα; Γιατί όσο και να αντέξουμε, όσο και να κρατήσουμε, σε κάποια στιγμή θα πέσουμε». Και ο Σταυριανάκος ως περήφανος Έλλην πολεμιστής, απάντησε : «Άκουσε να σου πω Λοχία. Είμαστε Έλληνες Στρατιώτες, εδώ είναι Ελλάδα και είμαστε υποχρεωμένοι να πέσουμε μέχρι ενός. Τα άρματα θα περάσουν από πάνω μας». Αυτός ο θρύλος μέσα από τη φράση «ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ», είχε ήδη νιώσει το πρόσταγμα της ένδοξης φυλής του. Τη βαρύτατη κληρονομιά που είχε αποκομίσει από χιλιετίες ένδοξης ιστορικής  παρακαταθήκης και πάνω σε αυτήν τη τελευταία συζήτηση γράφτηκε και το ένδοξο τέλος του.

Στις 16 Αυγούστου, μετά από οργανωμένη επίθεση από 200 τουρκικά άρματα σε μια έκταση 10 χιλιομέτρων, οι Μήδοι πέρασαν.

Τα λόγια το Σταυριανάκου όμως έμειναν. Το ίδιο και η ανδρεία που επέδειξε όταν η πατρίδα τον κάλεσε. Ο Μιχάλης Χαζάπης, ο οποίος πολέμησε στην μάχη της ΕΛΔΥΚ, αναφέρει μεταξύ άλλων «Ο Λοχαγός περνούσε συνεχώς για να μας εμψυχώσει. Μας έλεγε μη φοβάστε τίποτε. Είστε Έλληνες και πολεμάτε για την Ελλάδα». Με τα λόγια του Σταυριανάκου, οι απλοί στρατιώτες αψηφούσαν το θάνατο βγαίνοντας από τα ορύγματα, ένιωθαν ήδη Αθάνατοι και Άτρωτοι με τα λόγια του Ήρωα που τους υπενθύμιζε  την ασύγκριτη μαγιά της φυλής τους. Στις 16 Αυγούστου όμως, αεροσκάφη, πυροβόλα και όλμοι του εχθρού επιτίθεντο στο στρατόπεδο, το όποιο μετέτρεψαν σε ερείπιο. Παρά τις τεράστιες απώλειες τους, οι Τούρκοι ήρθαν πολύ κοντά στις θέσεις των ΕΛΔΥΚάριων.

Η διμοιρία ξεκληρίστηκε, ο Σταυριανάκος βγαίνοντας από το όρυγμα του για να ρίξει με το πιστόλι στο πυροβολητή του άρματος, δέχθηκε μια θανατηφόρα ριπή. Στόχευε στο να αναχαιτίσει το εχθρικό άρμα για να ανακόψει τη τουρκική επίθεση. Παρόμοιο σκηνικό το οποίο προηγήθηκε τη προηγούμενη μέρα με επιτυχία. Αυτός ήταν ο ένδοξος Λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος! Ο Ήρωας αυτός που όταν του είχε έρθει μετάθεση για Κοζάνη, την απέρριψε και είπε ότι δεν μπορεί να αφήσει τα παιδιά του, τους στρατιώτες του.

Η ΕΛΔΥΚ πολέμησε για τη Κύπρο, θυσίασε παλληκάρια που έγιναν θρύλοι και επαλήθευσαν για ακόμη μια φορά το μεγαλείο της φυλής μας. Η ηττοπάθεια του σήμερα, σίγουρα δεν χαρακτήριζε αυτά τα λιοντάρια. Γι’ αυτούς οι Τούρκοι ήταν οι εχθροί που έπρεπε να ριχτούν στη θάλασσα. Δεν μετρούσαν αριθμούς, δεν έλεγαν εμείς είμαστε μικροί επειδή ήδη ένιωθαν γίγαντες! Δεν ρωτούσαν πόσοι είναι, αλλά που είναι οι εχθροί, όπως έκαναν οι θρυλικοί Λακεδαιμόνιοι! Έτσι έγραψαν το δικό τους έπος και έμειναν στη Ιστορία ως Άξιοι συνεχιστές των προγόνων τους.

Παρά την ηρωική όμως αντίσταση των μοναδικών αυτών μορφών του Έθνους, η πολιτική ηγεσία από το 1974 μέχρι σήμερα ντροπιάζει ακατάπαυστα τις θυσίες τους. Άλλοτε με τις υποχωρήσεις γύρω από το αλισβερίσι της ευφάνταστης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, άλλοτε με την εμμονή μιας κυπρογενούς ταυτότητας, χωρίς ιστορικό παρελθόν. Όλοι αυτοί οι μεγάλοι Ήρωες του Έθνους τόνιζαν λίγο πριν τη θυσία τους, ότι πέθαιναν για την ΕΛΛΑΔΑ. Επειδή για αυτούς η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Αξιοσημείωτο είναι ότι στις 16 Αυγούστου 1960, η Κύπρος στη φιγούρα του λεβέντη βρακά, καλωσόριζε ευλαβικά την μάνα Ελλάδα, με την άφιξη της ΕΛΔΥΚ στο λιμάνι Αμμοχώστου.

16 Αυγούστου 1974, ο Λοχαγός Σταυριανάκος σφραγίζει με τη θυσία αυτού και των παλληκαριών του την αποστολή της ΕΛΔΥΚ στο νησί. Η μάνα Ελλάδα με τα παιδιά που είχε στο νησί, προδομένα και εγκαταλελειμμένα, απέδειξε για ακόμα μια φορά ότι η αυτή γη ποτίστηκε με αίμα Ελληνικό εδώ και αιώνες για να παραμείνει Ελληνική.

Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο τιμώντας τις θυσίες των Ανδρών αυτών, δεν συμβιβάζεται με καμία «λύση» ομοσπονδίας. Δεν συναινεί στη παράδοση ούτε ενός εκατοστού γης στο Τούρκο εισβολέα και καλεί το λαό σε μακροχρόνιο αντικατοχικό αγώνα και αλλαγή στρατηγικής. Αυτό είναι το λιγότερο που μπορούμε να πράξουμε, για να δικαιώσουμε τις θυσίες όλων αυτών των Λεωνίδων που μας έκαναν περήφανους. Οτιδήποτε λιγότερο, ντροπιάζει εμάς και τις επερχόμενες γενιές. Δεν έχουμε το δικαίωμα να φανούμε μικρότεροι των περιστάσεων, να καταντήσουμε αθύρματα των δημαγωγών της δήθεν συμφιλίωσης και να γυρίσουμε τη πλάτη στις θυσίες αυτών των ανεπανάληπτων Αθάνατων πολεμιστών. Η μοίρα μας ως Ελληνισμός σε μια ακριτική περιοχή, προστάζει να έχουμε ως αυτοσκοπό την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ. Το Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο βροντοφωνάζει σε όσους ονειρεύονται δήθεν «επανενώσεις» και τάσσουν λαγούς και πετραχήλια στο αμετανόητο βάρβαρο εχθρό απαρνούμενοι την Ελληνικότητα μας :

ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

ΚΥΠΡΟΣ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Αλίκη Δημητρίου