Έξι χρόνια μετά, 11 του Ιούλη του 2017. Μια στενάχωρη μέρα. Μια μέρα που πήρε μαζί της 13 αθώες ψυχές στον βωμό μιας εγκληματικής αμέλειας της τότε κυβέρνησης. Μια μέρα που «έκλεψε», μπορεί και για πάντα, τον ήλιο από τις ψυχές των συγγενών των αδικοχαμένων θυμάτων του Μαρί.

Παρόλο που οι υπεύθυνοι-ανεύθυνοι της εν λόγω τραγωδίας προσδιορίστηκαν από τους ειδικούς, καμία ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ τιμωρία δεν αποδόθηκε. Κάποιοι μίλησαν για εξιλαστήρια θύματα, άλλοι για «απροσεξία» ή για «λάθος». Κι έρχομαι και λέω: Αν αυτό το λάθος “τύγχαινε” στα ΔΙΚΑ σας ΠΑΙΔΙΑ, πως θα αντιδρούσατε; Τότε σίγουρα δεν θα χρησιμοποιούσατε τόσο αυθαίρετα, την λέξη «ΛΑΘΟΣ» για να δικαιολογούσατε καταστάσεις.

Έξι χρόνια μετά κι η κοινωνία παρουσίασε ήδη εμφανή σημάδια λήθης για την τραγωδία στο Μαρί. Λες και κάποιοι έχουν ένα κουτάκι σ’ ένα συγκεκριμένο μέρος του μυαλού τους, που γράφει «ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ» και ρίχνουν μέσα όσες υποθέσεις δεν έκλεισαν ή όσες υποθέσεις κουράστηκαν να αναλώνουν χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Έμειναν τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης να θυμίζουν πως εκείνο το πρωϊνό νύχτωσε απότομα σ’ ένα ακόμη μαύρο Ιούλη για τον τόπο μας. Μακάρι μια ανάρτηση σε κάποιο ηλεκτρονικό μέσο ή μια κατάθεση στεφανιού, να έφερναν πίσω τις 13 αδικοχαμένες ζωές. Τότε σίγουρα τα «λάικς» μας να έπαιρναν αξία.

Έχουμε χρέος να μην ξεχάσουμε, έχουμε χρέος να μην βολευτούμε στην λήθη, έχουμε χρέος να κοιτάξουμε στα μάτια και πάλι τους συγγενείς των αδικοχαμένων του Μαρί και να μην νιώθουμε την ντροπή να μας κατακλύζει. Κι όπως συνηθίζω να λέω: Ο Θεός δεν είναι «ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ». ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ, ΕΣΣΕΤΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Κι απλά να θυμούνται όσοι τα βρήκαν με τις τύψεις τους κι ίσως να βολεύτηκαν μ’ αυτές, ότι μετά την ΥΒΡΗ ακολουθεί πάντα η ΝΕΜΕΣΙΣ. ΠΕΣΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΙ: ΑΘΑΝΑΤΟΙ- ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ.

Μαρία Ευαγγέλου