«Ένας είναι ο σκοπός, ο ωραίος Παρθενών»

Ο Στρατηγός Διγενής κατάφερε να στρέψει με ασύγκριτο πάθος τα βλέμματα των Ελλήνων της Κύπρου προς το σύμβολο του Ελληνισμού, τον αιώνιο Παρθενώνα. Και όταν η φλόγα άναψε, οι μαθητές μετατράπηκαν σε γίγαντες και πορεύτηκαν στο Αγώνα με ζήλο και αυτοθυσία. Η πείνα , η φτώχεια, δεν ήταν πια έγνοιες για τους Αγωνιστές και τις Αγωνίστριες μας. Ο Στρατηγός Γρίβας έθρεφε το όνειρο και το έκανε υλοποιήσιμο στόχο. Ο Διγενής, ο γίγαντας της λαϊκής ποίησης που ούτε ο χάρος δεν μπορούσε να σταθεί μπροστά του, μετουσιώθηκε στη παρουσία του μικροκαμωμένου Στρατηγού Γρίβα και τότε οι όποιοι «Σαρακηνοί» ήταν καταδικασμένοι. Το ομηρικό έπος της Ιλιάδας με τους ατρόμητους πολεμιστές ενσαρκώθηκε στα παιδιά της ΕΟΚΑ, κάτω από την ηγεσία του Αθάνατου θρυλικού τους Αρχηγού. Γι’ αυτό, 120 χρόνια από τη γέννηση του μοναδικού αυτού ηγέτη και πολεμιστή, τα αληθινά παιδιά του καλούνται να τον τιμήσουν συνεχίζοντας τον Αγώνα για Λευτεριά.

Ο Γεώργιος Γρίβας ήταν το τέταρτο από τα 6 παιδιά της οικογένειας του και πήρε το όνομα του από τον αδερφό της μάνας του που έπεσε μαχόμενος στον πόλεμο της Κρήτης. Είχε άρα ήδη βαφτιστεί με το όνομα ενός ήρωα επιφορτιζόμενος με το καθήκον να φανεί αντάξιος του. Μεγάλος του πόθος ήταν να φορέσει την τιμημένη στολή του Έλληνα Αξιωματικού. Γι ‘αυτό και γαλουχημένος με τις διδαχές ξεχωριστών προσωπικοτήτων, τότε καθηγητών του ένδοξου Παγκυπρίου Γυμνασίου, περνά στη πρώτη δεκάδα για τη Σχολή Ευελπίδων. Το 1919, τελειώνοντας τη σχολή βρίσκεται με ένα χαρτί πορείας στο χέρι για τη Μικρά Ασία. Εκεί έφτασε μέχρι το Εσκέ Σεχίρ, πολέμησε γενναία, τραυματίστηκε και παρασημοφορήθηκε για τις υπηρεσίες του στη πατρίδα.

Από πολύ νεαρός, φορώντας το Χρυσό Αριστείο δείχνει την ηγετική του φυσιογνωμία και τη μάχιμη του διάθεση. Στη Ανωτέρα Σχολή Πολέμου της Γαλλίας πάλι διακρίνεται μέσα από τις εξαιρετικές εκθέσεις των καθηγητών του εντρίβοντας κυρίως στα Δίκτυα Πληροφοριών που θα γίνονταν αργότερα η βάση του Αγώνα της ΕΟΚΑ. Κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Γρίβας πάλι πολεμάει στα βουνά, πιστός στρατιώτης στις υπηρεσίες της πατρίδος και του Έθνους.  Κατά τη κατοχή οργανώνεται γιατί ως ενσυνείδητος Έλλην υπάκουει στο κάλεσμα της λευτεριάς. Δημιουργεί την οργάνωση «Χ» και διατηρεί αντίσταση στη πόλη, κάτι το οποίο απαιτεί ιδιαίτερη στρατηγική. Παρά τη λασπολογία που δέχεται σήμερα για τη τότε δράση του, με το πρόσχημα ότι ήταν φιλογερμανός, οι μελέτες και τα έγγραφα που συνεχώς έρχονται στη επιφάνεια στέκονται τρανές αποδείξεις εναντίον τέτοιων ισχυρισμών. Ο ίδιος ο Γρίβας είχε δώσει ρητή εντολή να μην ταχθεί κανένας στα τάγματα Ασφαλείας και η οργάνωση του είχε τις ευλογίες του Αρχιεπίσκοπου Χρυσάνθου. Οι κομμουνιστές όμως δεν του συγχωρούν το γεγονός ότι ενεπλάκη με την ΟΠΛΑ, το σκληρότερο κομμάτι του ΕΛΑΣ και με τη μάχη του Θησείου στάθηκε σθεναρό εμπόδιο για τη μη κομμουνιστικοποίηση της Ελλάδος.

Με πλούσια στρατιωτική καριέρα και παρασημοφορημένος, ο Γεώργιος Γρίβας στα 58 του χρόνια δεν ξεχνά την σκλαβωμένη ιδιαίτερη του πατρίδα. Μία «φωνή» ήταν αρκετή για να μεθύσει το κόσμο της Κύπρου με των Αθανάτων το κρασί. Η φωνή του θαρραλέου Αρχηγού που στο πέρασμα του έτρεμε η γη, καλούσε τον Ελληνισμό σε αντίσταση. Ο κόσμος τον ακολούθησε πιστά γιατί στο πρόσωπο του είδε όλους τους Αγωνιστές του Έθνους και όλη την ανδρεία της Ρωμιοσύνης. Μόνο με την αναφορά του ονόματος του και χωρίς τη φυσική του παρουσία πολλές φορές , οι Έλληνες της Κύπρου υπάκουαν και αγωνίζονταν με σθένος  ντροπιάζοντας μια παντοδύναμη αυτοκρατορία.  Εάν παρά την επιτυχή έκβαση του Αγώνα ο στόχος της Ενώσεως δεν επετεύχθη, αυτό όπως ο Στρατηγός τονίζει, οφείλεται στους λάθος χειρισμούς της πολιτικής ηγεσίας του τόπου «Είναι αληθές, ότι δια ενόπλου δράσεως δεν επεζητήσαμεν να νικήσωμεν τους Άγγλους, αλλά να εκβιάσωμεν πολιτικήν λύσιν, σύμφωνον προς τους πόθους μας. Εάν το τοιούτον δεν επετεύχθη, κατά την γνώμιν μου, ωφείλεται εις το ότι η πολιτική Ηγεσία της χώρας, η χειριζόμενη το Κυπριακόν εν τη απουσία Υμών, δεν εξεμεταλλεύθη τας επιτυχίας μας και γενικώς τον αγώναν μας. Αύτη υπήρξε πάντοτε περιδεής επαίτης και ουχί αξιοπρεπής απαιτητής… Μιαν σύστασιν έχω να σας κάμω. Μη λάβετε καμμίαν απόφασιν προτού έλθετε εις επαφήν με τον πραγματικώς αγωνιζόμενον Λαόν της Νήσου» ». Τα λόγια του Αρχηγού επίκαιρα όσο ποτέ σήμερα δείχνουν και το μεγαλείο της διάνοιας του Ανδρός και το μέγεθος της λατρείας που είχε για το τόπο του αλλά και την απογοήτευση του για τους λάθος χειρισμούς του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου .

Τέτοιοι, μοναδικοί Ήρωες, γεννιούνται μόνο από τα σπλάγχνα του Ελληνισμού. Αναδύονται μέσα από την ιστορία αιώνων λεβεντιάς και περηφάνιας, καλούμενοι να επωμιστούν βαρύ για το Έθνος φορτίο. Ο Στρατηγός δεν εφησυχάστηκε ποτέ, ούτε σκέφτηκε την οικογένεια του ή την καλοπέρασή του, αλλά ήταν αφοσιωμένος στους αγώνες που επέβαλλε το ένδοξο Έθνος του. Γι’ αυτό και  μπορεί να μην είχε βιολογικά παιδιά, αλλά ήταν πατέρας όλων των Αγωνιστών της Κύπρου. Τα παιδιά αυτά τον λάτρευαν και τον εμπιστεύονταν με τη ζωή τους.

Χαρακτηριστική είναι η πιο κάτω φωτογραφία που δείχνει το ηρωικό σύμβολο του Έλληνα πατέρα, το Πιερή Αυξεντίου δίπλα στον Αρχηγό της ΕΟΚΑ. Σε αυτή τη μοναδική συνάντηση γιγάντων του Έθνους, η συγκίνηση είναι φανερή στα βλέμματα και των δύο. Από τη μια ο φυσικός πατέρας ενός λαμπρού νέου Έλληνα αξιωματικού και από την άλλη ο ιδεολογικός πατέρας του Σταυραετού του Μαχαιρά.  Στο βλέμμα του Πιερή Αυξεντίου όμως διαφαίνεται και  το ψυχικό μεγαλείο των γονέων των ηρωομαρτύρων της ΕΟΚΑ και η περηφάνια, που πηγάζει από την πίστη στην ΕΛΛΑΔΑ. Ο ίδιος όταν καλέστηκε να αναγνωρίσει το γιο του, δεν καταδέχτηκε ούτε να κλάψει, ούτε να απευθύνει το λόγο στους κατακτητές. Οι στίχοι του βγαλμένοι από τη ψυχή ενός γνήσιου ανυπότακτου Έλληνα «Παιδί μου, όταν σ’ αντίκρυσα, ήτουν απελπισία στάθηκα και σε κοίταζα, όμως, με ψυχραιμία..» την ίδια περήφανη στάση κράτησε και η μάνα του Αντωνού, «Μια μάνα τέθκοιου ήρωα εν προσβολή να κλάψει, προσβάλλει το λεβέντη της, τζείνον που θ’ απολάψει». Με τέτοιους Έλληνες δίπλα του, ο Γρίβας μόνο συγκίνηση και δέος θα μπορούσε να νιώσει! Αυτοί οι γονείς έβαλαν τη πατρίδα πάνω από όλα και της χάρισαν με χαρά ότι πολυτιμότερο είχαν. Ανάγιωσαν το γιό τους με τα διδάγματα της Ελλάδος για να μετενσαρκωθεί στο απόλυτο σύμβολο ηρωικής αυτοθυσίας.

Ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ, μας άφησε μεγάλη παρακαταθήκη όχι μόνο τους Αγώνες του, αλλά και το αίμα των ηρώων που τους πότισαν. Μπροστά σε αυτό τον μεγάλο άνδρα της Ελληνικής Ιστορίας, κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ και υποσχόμαστε ότι παραμένουμε πιστοί και αμετακίνητοι στο στόχο του! Ο Έλλην μέσα μας κονταροχτυπιέται καθημερινά  με τις φοβίες, τους εγωισμούς και τις μικρότητες και σε αυτή τη πάλη για το καλό του Έθνους ο Έλλην πολεμιστής θα θριαμβεύσει! Τίποτα λιγότερο δεν αξίζει στον Αρχηγό της ΕΟΚΑ από τη συνέχιση του Αγώνα του μέσα από τους Άξιους απογόνους του! Κλείνοντας, τα λόγια του Πιερή Αυξεντίου, ευχή όλων των γνήσιων αγωνιστών του Έθνους  «Ελπίζομεν εις τον Θεόν πως θά ‘ρτει τζείν’ η μέρα, που σύντομα εν να γινεί Κύπρος ελευθέρα!»

Αλίκη Δημητρίου
Στέλεχος ΕΛΑΜ