Στο Κραν Μοντάνα της Ελβετίας, όπου και διεξάγονται εκ νέου οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό Ζήτημα, αναδεικνύεται με τον πλέον δραματικό τρόπο το αδιέξοδο μιας κωμικοτραγικής πολιτικής που ακολούθησαν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις των Αθηνών αναφορικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και η οποία συνοψίζεται στο ηττοπαθές δόγμα του -έναντι οιουδήποτε τιμήματος- κατευνασμού της Τουρκίας.

Βάσει αυτής της λογικής κατευνασμού του ισχυρού γείτονα, οι πολιτικές ηγεσίες Αθήνας και Λευκωσίας σύρθηκαν από τους «συμμάχους» στις διαπραγματεύσεις, σέρνοντας επί της ουσίας προς τον όλεθρο ένα ολόκληρο Έθνος. 

Η εξαπάτηση της ελληνικής κοινής γνώμης έχει μάλιστα διευκολυνθεί από δυο βασικούς παράγοντες:

α) η προβολή των διαβουλεύσεων ως «ιστορική ευκαιρία» που δεν πρέπει να χαθεί,

β) η δεινή οικονομική θέση των Ελλήνων η οποία συντελεί στην -σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό- παγωμάρα και αδιαφορία για τα όσα οδυνηρά εξελίσσονται στο μεγάλο εθνικό ζήτημα.

Στην πραγματικότητα, οι πολιτικής ηγεσίες Λευκωσίας και Αθηνών, υπακούοντας στις εντολές του ξένου παράγοντα, έλαβαν από κοινού την απόφαση να οδηγήσουν την Κύπρο ως πρόβατο στη σφαγή, μια σφαγή η οποία είναι προδιαγεγραμμένη και αναμφισβήτητα θα επέλθει εάν η Ελλάς δεν τορπιλίσει το φιάσκο της Ελβετίας.

Διατί όμως η «ιστορική ευκαιρία» των διαπραγματεύσεων στο Κραν Μοντάνα συνιστούν φιάσκο που αναπόφευκτα θα καταλήξει σε εθνική τραγωδία;

Διότι πρωτίστως, η ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας κατήργησε η ίδια το Κυπριακό Κράτος, προσερχόμενη σε διαπραγματεύσεις ως «κοινότητα», εξομοιώνοντας κατά τον τρόπο αυτό θύτες και θύματα και εξισώνοντας ένα διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος με ένα ψευδοκράτος διεθνώς απομονωμένο.

Διότι δευτερευόντως, η Ελλάς προσέρχεται και παρίσταται στις διαπραγματεύσεις όχι από θέση ισχύος (όπως θα συνέβαινε εάν λαμβάνονταν υπόψη τα ψηφίσματα του ΟΗΕ), αλλά ούτε καν από ισότιμη με την Τουρκία θέση. Κι εδώ συμβαίνει το εξής παράδοξο: πως ένα Κράτος το οποίο παρέδωσε την εθνική του κυριαρχία δια των Μνημονίων στους ξένους, δύναται να εγγυηθεί την κυριαρχία ενός άλλου; Εκ των πραγμάτων συνεπώς, καθίσταται σαφές ότι ο ρόλος της Αθήνας είναι διακοσμητικός, ενέχει όμως το χαρακτήρα δεσμεύσεως για το μέλλον.

Από αυτό και μόνο το δεδομένο, κάθε σώφρων άνθρωπος αντιλαμβάνεται πως η χρονική συγκυρία κάθε άλλο παρά ιδανική είναι για διαπραγματεύσεις, απέναντι μάλιστα σε μια Τουρκία η οποία επιδεικνύει ολοένα και πιο επιθετική συμπεριφορά για να κατευνάσει την γκρίνια της κοινής γνώμης στο εσωτερικό της. Δίχως δόση υπερβολής, ότι δεν κατόρθωσε να πετύχει μέσω του γνωστού δημοψηφίσματος ο Ερντογάν (να ανακηρύξει δηλαδή εαυτόν σε νέο Σουλτάνο), επιδιώκουν να πετύχουν οι πολιτικές ηγεσίες Ελλάδος και Κύπρου. Επίλυση του Κυπριακού κατά τη θέληση Τούρκων και «συμμάχων», σημαίνει θρίαμβος Ερντογάν ο οποίος το δίχως άλλο, θα ανοίξει την όρεξη για ακόμα μεγαλύτερους θριάμβους σε Αιγαίο και Θράκη. Όποιος δεν βλέπει το Κυπριακό ως μέρος του συνόλου των ελληνοτουρκικών θέσεων δεν είναι απλά αφελής, είναι εθνικά επικίνδυνος.

Όπως εθνικά επικίνδυνη και εξόχως επιζήμια αποδεικνύεται πως υπήρξε η αθλιότητα της καλλιέργειας μιας καθ’ όλα ανεδαφικής «ελληνοτουρκικής φιλίας», στην οποία ο αδύναμος (Ελλάς) έπραττε τα πάντα προκειμένου να ικανοποιήσει τον ισχυρό (Τουρκία). Το χειρότερο βεβαίως, δεν είναι ότι η πολιτική αυτή ακολουθήθηκε και απέτυχε από όλες τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, αλλά το γεγονός ότι αυτή η αποτυχία δεν αναγνωρίζεται και κατ’ επέκταση η πολιτική του κατευνασμού εξακολουθεί να ακολουθείται και μάλιστα απαρέγκλιτα, δίκην «εθνικού δόγματος»!

Οι προεκτάσεις μιας πιθανής εθνικής ήττας στο Κυπριακό θα είναι πολύπλευρες και θα επιδράσουν στο σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών. Αρκεί κανείς να αναλογιστεί ότι ενώ η Τουρκία εξοπλίζεται διαρκώς και προετοιμάζεται στρατιωτικά δια παν ενδεχόμενο, η Ελλάς παραδομένη στην φαιδρότητα της πίστης τόσο των μαρξιστών όσο και των φιλελεύθερων λακέδων στον ιστορικό παραλογισμό «διάλογος, όχι πόλεμος», αλυσοδεμένη από τις δεσμεύσεις των αντεθνικών Μνημονίων, στερεί από τις Ένοπλες Δυνάμεις την αυτονόητη υποχρέωση στην αποτροπή και ανταπόδοση στα χτυπήματα εις βάρος της εθνικής μας ακεραιότητας. Όλο αυτό δε, το λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο της Ελλάδος το χαρακτηρίζει ως «σύνεση και εθνική συναίνεση»!

Για εμάς τους Έλληνες Εθνικιστές, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σύνεση, ούτε συναίνεση στην εθνική προδοσία που συντελείται στην Ελβετία. Δεσμευτικές για μας δεν είναι οι πολιτικές καριέρες Αναστασιάδη, Τσίπρα, Καμμένου και Κοτζιά, μήτε και τα κίβδηλα συγχαρητήρια που αγωνιούν να εισπράξουν από τα διεθνή αφεντικά τους. Δεσμευτικό για εμάς τους Εθνικιστές, Χρυσαυγίτες και Ελαμίτες, είναι το Αίμα των Ηρώων της ΕΟΚΑ, της ΕΛΔΥΚ, του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, το οποίο προστάζει:

Κλωτσήστε την «ιστορική ευκαιρία»

Ευάγγελος Καρακώστας
Βουλευτής Βοιωτίας
Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή