Βλέπεις δεν σε λένε Άυλαν και δεν έχεις αλλοδαπή καταγωγή, αλλά ελληνική. Ούτε καν το όνομα σου δεν μάθαμε. Δεν είσαι μικρό παιδάκι και το πτώμα σου δεν το ξέβρασε η θάλασσα μετά από ναυάγιο, αλλά ήσουν μια 45χρονη γυναίκα με παιδιά και οικογένεια, που ανασύρθηκε νεκρή μέσα από τα ερείπια του σεισμού στην Μυτιλήνη. Εκεί όπου υπέφεραν Έλληνες κι ολόκληροι οικισμοί έχουν χαθεί.

Δεν γέμισε με την φωτογραφία σου το φέισμπουκ κι άλλοι ιστότοποι, για ‘σένα δεν άλλαξαν εκατοντάδες φωτογραφίες προφίλ και κανένας δεν τοποθέτησε την σημαία της χώρας σου στην προσωπική του σελίδα. Δεν ανταλλάχθηκαν ηλεκτρονικά λόγια «συγκίνησης» στο όνομα σου κι έτσι απλά ίσως ήδη αποτελείς παρελθόν για το ευρύ κοινό, σ’ αντίθεση με άλλα ονόματα θυμάτων που «έπαιξαν» πολύ καιρό στους δέκτες μας.

Και τι είναι ο θάνατος για να «παίζεις» τόσο άνετα μαζί του; Κάποιο οικείο παιχνίδι ή κάποιος διάσημος για να τον προβάλλεις όποτε νιώσεις την ανάγκη; Έτσι κι αλλιώς, αργά ή γρήγορα, θα γίνει οικείος και «διάσημος» στις ζωές όλων μας.

Κάθε ανθρώπινη ζωή που χάνεται σ’ αυτό τον κόσμο αξίζει. Αλλά έρχομαι και σκέφτομαι: Μήπως δεν είναι τα όπλα και η τρομοκρατία που σκορπούν τελικά σε τόσο μεγάλο βαθμό τον θάνατο, αλλά η επιλεκτική «ανθρωπιά»;

Μαρία Ευαγγέλου