Καλή διασκέδαση αγόρι μου….. να προσέχεις….

…του λέω καθώς με βήμα βιαστικό κατευθύνεται στο αυτοκίνητο του φίλου του χωρίς να με λάβει υπόψιν…

…Μα για κάποιο λόγο, ανεξήγητο….κοντοστέκεται στην πόρτα του συνοδηγού και με ένα μικρό χαμόγελο, τρέχει κοντά μου και μου σκάει ένα φιλί στο μάγουλο απ’ αυτά τα δυνατά, τα εφηβικά, τα  γεμάτα αγάπη και λέει ….

…Σ’ αγαπάω ρε μάνα πρίχτισσα και ναι πήρα και ζακέτα…

Κλείνω την πόρτα και νιώθω τα μάτια μου υγρά.  Το παιδί μου έγινε πια 18 και ανοίγει τα φτερά του….

Ξαπλώνω στον καναπέ και βάζω τηλεόραση.  Μου φαίνεται με πήρε ο ύπνος, γιατί με ξύπνησε ο ήχος από τις σειρήνες.  Αστυνομία, πυροσβεστικά και ασθενοφόρα διαταράσσουν την γαλήνη της βραδιάς.

Η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή… Το μωρό μου, το αγόρι μου…

Γυρνάω το βλέμμα στην τηλεόραση. Έκτακτη είδηση…. Εκατοντάδες θεατές, στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά, εγκαταλείπουν το στάδιο τρέχοντας και ουρλιάζοντας.

Δεν κάθομαι να σκεφτώ, πετάγομαι και τρέχω. Δεν ξέρω πόσα λεπτά έτρεχα, πάντως έφτασα επιτόπου… μαζί και δεκάδες άλλοι γονείς που αναζητούν τα παιδιά τους σε κατάσταση αλλοφροσύνης.

Στο μυαλό μου προβάλλεται σαν ταινία η μέρα, από την ώρα που ξημέρωσε. Μια μέρα, σαν όλες τις άλλες ήταν. Του έφτιαξα πρωινό. Τον πήρα τηλέφωνο να βεβαιωθώ ότι είχε φτάσει στον πρωινό προορισμό του. Μια μέρα σαν όλες τις άλλες…..

Αυτή την συνηθισμένη μέρα,  που εγώ και γονείς σαν εμένα, χάνουν το παιδί τους σε μια συναυλία. Όχι σε πεδίο μάχης, όχι σε πόλεμο. Απλά σε μια συναυλία.

Ο διασώστης με ακουμπά απαλά στην πλάτη και εγώ γυρνάω ήρεμα, με βλέμμα απλανές … δεν νιώθω, δεν αισθάνομαι, δεν ζω…. Ο χρόνος έχει απλά σταματήσει…

Το παιδί μου κοιμάται τόσο ήρεμα …. Τον ακουμπάω και του χαϊδεύω το πρόσωπο… Ο αέρας παγωμένος… που είναι η ζακέτα σου καρδιά μου? Είχες πει ότι την πήρες μαζί.. που είναι και θα κρυώσεις…

Την βλέπω λίγο πιο πέρα, την παίρνω και σε σκεπάζω… πάρτη μαζί, μήπως στο ταξίδι κάνει ψύχρα Ψυχή μου..

Κανένας γονιός δεν ξέρει τι να κάνει πια μπροστά σε αυτήν την λαίλαπα. Είμαστε ανήμποροι…

Ανήμποροί μπροστά στην τερατώδη απάθεια, αυτών που ονομάζουμε «πολιτικούς», απέναντι σε έναν βρώμικο «πόλεμο» που γίνεται στο όνομα ενός εκδικητή «θεού»…

Το μοντέλο της “ανοικτής κοινωνίας” καταλύει… η ισλαμική τρομοκρατία δεν έχει την παραμικρή αναστολή… Στα μάτια τους, ο δυτικός άνθρωπος είναι «άπιστος» και προς εξόντωση εχθρός…

Ποιος γονιός μπορεί να φανταστεί ότι μεγαλώνει εχθρούς ενός αρρωστημένου μυαλού που έχει μεταφέρει τον παράλογο πόλεμό του μέσα σε μια συναυλία που απευθύνεται σε νέους, σε παιδιά της Δύσης, που για τον θύτη πρέπει να πεθάνουν… Έναν παράλογο, «ιερό», όπως τον αποκαλεί πόλεμο…

Μόνο το μάγουλο μου καίει ακόμα από αυτό το τελευταίο σου φιλί Ψυχή μου… Σαν να ήξερες… Εκεί θα καίει για πάντα…

Τουλάχιστον πήρες ζακέτα…. Δεν ήταν όμως αλεξίσφαιρη καρδιά μου….

Μαρίνα Πολυκάρπου
Στέλεχος
Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)