Αρχική ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Η κατά Ακιντζί κυπριακή ομοσπονδία

Η κατά Ακιντζί κυπριακή ομοσπονδία

Τα είπε όσο πιο απλά γίνεται για να τα καταλάβουμε όλοι ο Μουσταφά Ακιντζί. Σε συνέντευξη στην Τζουμχουριέτ, αλλά και σε αναλυτική επιστολή του προς την «πρόεδρο» της ψευδοβουλής. Στην Τζουμχουριέτ η εικόνα ήταν πιο περιγραφική για τη μελλοντική Κύπρο: Θα υπάρχει, είπε, μια ομοσπονδιακή στέγη δύο πολιτικά ισότιμων συνιστωσών πολιτειών. «Η τ/κ συνιστώσα πολιτεία και η ε/κ συνιστώσα πολιτεία θα έχουν η κάθε μια τη δική της κυβέρνηση, τη δική της Βουλή, τη δική της αστυνομική δύναμη, τη δική της δικαστική εξουσία…». «Οι αρμοδιότητες του ομόσπονδου κράτους περιορίζονται σε θέματα όπως την εξωτερική πολιτική, τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και την άμυνα». «Η υγεία, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, το εμπόριο και πολλά άλλα θα είναι πλέον αρμοδιότητες των συνιστωσών πολιτειών». «Οι συνιστώσες πολιτείες θα έχουν ευρύτερες αρμοδιότητες. Σε κάποια πεδία θα μπορούν να κάνουν και συμφωνίες συνεργασίας. Σε κάποιους τομείς όπως της εκπαίδευσης, του πολιτισμού, του αθλητισμού, του εμπορίου, της οικονομίας και του τουρισμού θα μπορούν να κάνουν συμφωνίες συνεργασίας όχι μόνο με την Τουρκία αλλά και με άλλες τρίτες χώρες και διεθνείς οργανώσεις Αυτό είναι πολύ σημαντικό».
Είναι ακριβώς έτσι όπως τα λέει ο κ. Ακιντζί. Αλλά, ακόμα δεν καταλάβαμε γιατί αυτήν την περιγραφή επιμένουν να την ονομάζουν «επανένωση» ή «ομοσπονδία». Αν σε αυτά προστεθεί ο ρόλος της Τουρκίας (εγγυήσεις, ελευθερίες για Τούρκους υπηκόους κ.λπ.), το ελάχιστο έδαφος που θα επιστραφεί στους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες, οι άδικες συμφωνίες για τις περιουσίες με «χρήστες» και «συναισθηματικούς δεσμούς», αλλά και η νομιμοποίηση του εποικισμού, μάλλον πρέπει να σταματήσουμε για μια στιγμή να τροφοδοτούμε αυταπάτες και να αναρωτηθούμε πού διάολο πάμε.
Είναι πολύ απλή η απορία που πρέπει να απαντηθεί: Θα λύσουμε το Κυπριακό για να μην είναι πλέον απομονωμένη η «ΤΔΒΚ» και για να αποκτήσει μια θέση στον κόσμο; Και για να μη νιώθουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας οι Τουρκοκύπριοι;
Αυτό προσπαθούμε να πετύχουμε και τίποτε άλλο. Θα κάνουμε μια ομόσπονδη κυβέρνηση, η οποία θα έχει αρμοδιότητες στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό και την άμυνα. Άμυνα δεν θα έχουμε, αφού μιλάμε για πλήρη αποστρατικοποίηση ή και για παράδοση της άμυνας της Κύπρου στην Τουρκία, που θα μας προστατεύει ακόμα και από τον ISIS. Ομοσπονδιακός προϋπολογισμός θα αφορά τους δημόσιους υπαλλήλους, αστυνομικούς, δικαστές, υπουργούς, Άνω και Κάτω Βουλή κ.ά. που θα προσληφθούν για να στήσουν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, οι οποίοι, όμως, δεν θα χρειάζονταν αν δεν υπήρχε ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι συνιστώσες πολιτείες θα συνεχίσουν να έχουν όσα έχουν σήμερα, αστυνομίες, κυβερνήσεις, Βουλές, υγεία, παιδεία, εμπόριο κ.λπ. Αλλά, για να το πετύχουμε αυτό, η Κυπριακή Δημοκρατία θα δώσει τη θέση της στην ελληνοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία. Άρα απομένει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση η εξωτερική πολιτική, δηλαδή η διεθνής εκπροσώπηση, όπως ήθελε πάντα η τουρκική πλευρά. Κι αυτή θα την παραδώσει η Κυπριακή Δημοκρατία ώστε να βρουν οι Τουρκοκύπριοι έτοιμες τις διεθνείς σχέσεις και συμφωνίες, την ένταξη στην ΕΕ και τη διαχείριση των ευρωπαϊκών ζητημάτων, όπως και τη διαχείριση των συμφωνιών για το φυσικό αέριο, τις συνεργασίες με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ελλάδα…

Μπορεί ένας να μας εξηγήσει τι κερδίζουν οι Ελληνοκύπριοι από αυτά; Την ειρήνη; Γιατί τώρα βρίσκονται σε πόλεμο; Και πώς κερδίζουν την ειρήνη αν η Τουρκία παραμείνει μέσα στα πόδια τους; Και αν, για παράδειγμα, αποφασίσουν οι εταίροι μας (με αριθμητική ισότητα, φυσικά) ότι δεν τους αρέσουν οι συμφωνίες με την Αίγυπτο ή με την Ελλάδα ή με το Ισραήλ, αφού εκ προοιμίου θεωρούν δεδομένο ότι θα στείλουν το φυσικό αέριο στην Τουρκία; Μήπως κερδίζουν το δικαίωμα να εγκατασταθούν στην κατεχόμενη Κύπρο υπό τ/κ διοίκηση; Εκτός του ότι και τώρα υπάρχουν Ελληνοκύπριοι που ζουν στα κατεχόμενα και περισσότεροι που εργάζονται στα κατεχόμενα και δεν τους εμποδίζει κανένας, μήπως πρέπει να σκεφτούμε αν το τίμημα γι΄ αυτό είναι υπερβολικά δυσανάλογο;

Φυσικά, από μια λύση το κέρδος για την Κύπρο θα είναι τεράστιο, δεν είναι αυτό που αμφισβητούμε. Διερωτώμαστε, μόνο, αν πρέπει να σκεφτούμε, έστω και αργά, αν είναι λύση αυτό που στήνουμε ή αν είναι ελεγχόμενη διάλυση, κατά την ελεγχόμενη χρεοκοπία, που την πάθαμε κι ακόμα να το καταλάβουμε.